Het dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken

Waarom niet Red een Vleeskuiken?

Met het verhaal van het geredde vleeskuiken Daantje en haar dagboek willen we laten zien dat er achter die ruim 500 miljoen vleeskuikens die ieder jaar in ons land geslacht worden er ruim 500 miljoen keer per jaar een enorme tragedie plaats vindt bij een individu dat onvoorstelbaar intens lijd voor de korte lekkere trek van ons mensen. Een kuiken wat we met Pasen schattig, lief en donzig vinden, maar wat ons niet verhindert er in de industrie meedogenloos wreed mee om te gaan. Daantje staat voor al die kuikens die geen naam krijgen en hetzelfde leven moeten ondergaan als zij. Daantje is door een toeval gered van de slacht. Toch zal zij, ondanks dat wij het haar zo erg gunnen, nooit helemaal het leven kunnen krijgen waar zij als jong voelend levend wezen recht op heeft. Als jong dier kampt zij met een gigantisch overgewicht waardoor zij gehinderd wordt in haar natuurlijke gedrag en waardoor zij nooit oud kan worden. Daantje werd gered uit een vrachtwagen, daardoor vingen wij haar op. Omdat zij recht heeft op nog een stukje mooie tijd in haar leven. Soms vallen er een paar vleeskuikens van een veewagen en ook dan vangen wij deze dieren op. Maar we zullen nooit vleeskuikens als Daantje vrijkopen van de slacht. Omdat we dan alleen de markt vergroten en er aan bijdragen dat er nog meer kuikens lijden. Dat moet geen mens willen! Met de legkippen die naar de slacht gaan is het een ander verhaal. Zij worden in korte tijd intensief gebruikt voor de eieren en zijn daarna voor de boer en de industrie vrijwel waardeloos. Dus als je naar aanleiding van het dagboek van Daantje ook graag een industriekip een goed leven wil geven, koop dan geen vleeskuiken vrij maar adopteer een geredde legkip en eet geen kip.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken. Deel 14

Daantje

Het is tijd om te gaan. Ik til Daan voorzichtig op en zet hem in de grote kattenbench waar een dikke laag stro in ligt. De kattenmand bind ik met snelbinders goed stevig vast aan het rek voorop mijn fiets. Ik stap op en zo fietsen Daan en ik samen in een miezerige regen langs het water in Amsterdam. Het is een half uur fietsen. Ik zie Daan ondertussen nieuwsgierig kijken naar alles wat hem voorbij komt. Ik moet wel even slikken. Want vandaag verhuisd Daan. Het is maar voor proef, maar toch ...

Daan en Nicolaj kunnen niet samen door één deur
Daan heeft het goed bij me gehad. Maar de laatste weken kon ik hem niet meer geven wat hij nodig had. Mijn andere haan Nicolaj tolereerde Daan niet meer. Slechts een dagdeel kon hij daardoor nog maar buiten zijn. De rest van de tijd zat hij noodgedwongen binnen in de grote hondenbench waar hij aan een stuk door gefrustreerd kukelde. Een rustig telefoongesprek met een vriendin voeren was er niet meer bij. Al raakten we aan Daan’s gekukel ook wel weer gewend.

Daantje

Liefde is ook loslaten ...
Soms moet je iemand waar je van houdt loslaten om hem een beter leven te geven. Zo ook met Daan. Ik bof enorm dat Linda van de nieuwe Amsterdamse opvang van Red een Legkip het wil proberen met Daan. Linda heeft veel meer ruimte. Bij Linda aangekomen is het toch nog wel even spannend hoe het zal gaan. Want niet alleen heeft Linda negen mooie van de slacht geredde kippendames voor Daan, maar ze heeft ook het ooit gedumpte kleine witte sierhaantje Hennie in haar kippenweide rondlopen. Ik laat Daan vrij en onwennig stapt hij in het rond. Maar al gauw amuseert meneer zich prima en maakt enthousiast kennis met de kippendames en scharrelt blij over het terrein. Haantje Hennie en hij houden gepaste afstand, maar doen elkaar verder niks. Omdat Daan zo zwaar is kan hij niet op stok slapen. In het kippenstalletje krijgt hij daarom van Linda op de grond een eigen hondenbench met zaagsel om in te slapen. Ik maak met Linda de afspraak dat als het niet gaat of als Daan heel erg ziek wordt, ik hem weer kom halen. Met een gerust hart vertrek ik, een blije Daan in de wei achterlatend. Die avond en nacht is het vreemd stil in huis. Het is vreemd dat ik opeens de slaapkamerdeur weer open kan laten. Ik mis Daan zijn gekukel.

Daantje

Daan heeft het goed met zijn dames
Daan is nu inmiddels tien maanden oud. Hij woont nu al bijna twee maanden bij Linda en voelt zich daar de koning te rijk. Het gaat hartstikke goed met hem. Trots als een pauw paradeert hij daar in de kippenweide met zijn dames in het rond. Het is prachtig om hem zo gelukkig te zien. ‘s Nachts is er altijd een dame die dicht naast hem gaat liggen in zijn nachtverblijf. Ook Linda is ondertussen geheel gecharmeerd geraakt van Daan. Zo’n tamme grote dikke lieve haan heeft ze nog nooit gezien. Als ze met wat lekkere hapjes aan komt lopen, komt hij rennend samen met zijn dames aan waggelen. Als ze dat ziet moet ze altijd lachen. Alleen haantje Hennie is niet zo blij. Want Daan doet soms niet zo aardig tegen hem. Daan kan erg boos worden als Hennie op de dames wil springen. En al waren het eerst Hennie’s dames, Daan ziet dat toch duidelijk iets anders. Maar gelukkig is Hennie een vliegensvlug klein slim haantje dat vele malen sneller is dan Daan en hem daardoor heel goed weet te ontwijken. Hennie spaart zijn frustratie netjes op: iedere keer als ik Daan kom opzoeken pikt Hennie mij vinnig in de benen.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken. Deel 13

Daantje

Het is lang geleden dat ik over Daan geschreven heb, de laatste keer was in november. Dat lag niet aan Daan, met Daan gaat het goed. Maar er gingen vlak achter elkaar een aantal dierbaren dood. Eerst stierf geredde legkip Leentje. Maar een paar weken heeft Leentje van haar vrijheid buiten kunnen genieten. Als geredde legkip uit de kooihuisvesting kwam ze vanuit de opvang in Dreischor bij mij in de ziekenboeg terecht omdat ze een cloacaproplaps had. Na behandeling bij de dierenarts en een antibioticakuur werd ze weer beter. Blij dat ze was toen zij uiteindelijk buiten met haar voetjes kon rondscharrelen in de tuin tussen de andere kippen. Zo triest dat ze dat maar zo kort heeft kunnen doen. Daarna bleek mijn 88 jarige moeder ernstig ziek. Nadat wij in het ziekenhuis hoorden dat ze niet lang meer te leven had, volgden er voor haar nog een paar moeilijke en zware weken tot ze dood ging. Haar dood was een verlossing. En alsof dat nog niet genoeg was, ging vlak daarna het jonge geredde kalkoentje Sofie voor mijn ogen dood. Arme Sofie, ze was nog zo jong en had het in het leven toch al zo slecht getroffen door lange tijd met duizenden soortgenootjes in een schuur opgesloten te zitten. Zo’n geredde jonge kalkoen gun je een mooi en lang leven. Sofie met haar mooie grote blauwe ogen, haar lelijk afgeknipte snavel, zo’n aandoenlijk mooi en lief dier was zij. Zo oneerlijk haar dood. Met de dood volgden drie begrafenissen, waarvan twee met enkel kippen, twee hanen en een overgebleven kalkoentje als toeschouwers en de derde met een handjevol menselijke familieleden. De lust om over Daan te schrijven was me hierdoor een tijd lang vergaan.

Daantje

Daan is volwassen geworden
Maar het leven gaat door en gelukkig is Daan nog springlevend. Hij is nu 31 weken oud en helemaal volwassen. Hij heeft een mooie zware kukel die hij heel vaak laat horen. Een joekel van een haan is Daan geworden met mooie witte lange hals- en staartveren. Hij weegt ruim 5 kilo. Helaas heeft haan Nicolaj de volwassen wording van Daan ook opgemerkt. Of het daardoor komt of door de integratie van kip Utopia die niet bepaald vlekkeloos verliep omdat zij met iedere kip ruzie maakte, ik weet het niet ... maar haan Nicolaj accepteert Daan niet meer. Ik was in de tuin bezig en zag het vlak voor mijn ogen gebeuren: Nicolaj die voorheen Daan altijd om zich heen verdroeg, ging in de aanval en joeg Daan op. Daan die angstig de hele tuin kris kras door rende. Daan die door zijn enorme overgewicht niet snel kon zijn en daarom het grote kippenhok in vluchtte en probeerde zich daar in de hoek onzichtbaar te maken. Nicolaj die Daan achterna stormde en die met zijn snavel hard op Daan in begon te pikken. Daan die in doodsangst begon te gillen. Mij restte niets anders dan heel gauw die arme Daan te redden.
Ik duwde Nicolaj opzij en tilde Daan op. Een paar druppels bloed kleurden enkele van zijn mooie lange witte halsveren rood. In mijn armen bracht ik Daan naar binnen. Wat hijgde die Daan enorm en wat klopte zijn hart ontzettend hard. Hij was helemaal overstuur en buiten adem. Ik zette Daan in de grote hondenbench waar hij altijd ’s nachts in slaapt. Dood en doodop was Daan. Die dag en nacht was ik heel bang dat het Daan zijn einde zou worden. Dat zijn hart het zou begeven. Maar gelukkig krabbelde Daan na een dag van enkel rusten en slapen weer op.

Er wordt binnen flink gekukeld
Het was me ondertussen duidelijk geworden dat Daan en Nicolaj niet meer samen in de tuin konden rondscharrelen. Dus zette ik Daan in de tuin in de grote hondenren, zodat hij er toch nog een beetje bij hoorde en contact met de andere kippen kon maken. Maar Daan vond dat helemaal niets en begon aan één stuk door te kukelen. Waarop haan Nicolaj ook aan één stuk door terug kukelde. Als je zoals ik midden in de stad tussen de flats woont dan weet je dat het op deze manier niet lang goed kan gaan zonder burenruzie. Er zat daarom niets anders op: om de beurt zitten de beide heren nu binnen flink te kukelen en buiten tussen de kippen rond te scharrelen. Ik weet het, het is absoluut niet ideaal. Maar in de gegeven omstandigheden is het op dit moment de beste oplossing.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken. Deel 12

Daan is nu ruim 19 weken oud. Hij is een heuse haan geworden. Zijn hals is bekleed met lange veren en hij heeft een grote kam en grote lellen. En zijn staartveren worden ook steeds langer.

Daantje

Lekker kukelen
Daan kukelt er ’s morgens en ’s avonds flink op los. Op zondagochtend is het hier in huis feest: haan Nicolaj begint in de keuken met kukelen waarop Daan reageert in de huiskamer. Om geen boze buren te krijgen mogen ze op zondag pas om tien uur naar buiten. Beide heren vinden dat maar niks, met als resultaat dus een hoop gekukel heen en weer. Gelukkig heb ik geen bovenburen en alleen maar aan één kant van mijn huis alleraardigste buren.

Daan gaat af en toe op de versiertoer
Het gaat met Daan gelukkig nog goed. Hij zit wel wat vaker, maar met een gewicht van zo rond de vijf kilo is dat ook wel logisch. Vandaag betrapte ik hem er zelfs op dat hij een nieuwe inwoonster, de geredde legkip Fiegeltje, trede. Ik kon er nog net een foto van maken, al is die niet erg scherp. Ik heb nog geen kip ontmoet die het heel graag wilde. Meestal proberen ze toch weg te vluchten. Gelukkig is het wel snel voorbij en lijkt de kip daarna niet erg ontdaan. Daan krijgt het alleen voor elkaar bij de nieuwelingen. De kippen die er al waren, ook de kleintjes, accepteren het niet van hem en gaan in de aanval als hij iets lijkt te willen proberen. Gelukkig maar, want Daan is wel heel erg zwaar voor een krielkipje.

Daantje

Twee geredde kalkoentjes
Daans blijdschap dat hij zijn grote nachtverblijf eindelijk weer terug had, omdat kipje Aya kon verhuizen naar een ander verblijf, heeft niet lang mogen duren. Daan moest weer plaats maken. Dit keer niet voor een doodzieke legkip, maar voor twee geredde kalkoentjes. Hannah en Sofie heten ze en ze zijn pas zeven weken oud. Ze zijn samen met de kalkoentjes Karin en Karel II gered uit een stal waar duizenden kalkoenenmeisjes opeengepakt bij elkaar werden gehouden voor de vleesindustrie. Een hel was het daar: met zijn vijven op een vierkante meter moesten ze leven. Als je bedenkt dat ze 10 kilo wegen als ze met 16 weken oud naar de slacht gaan, dan hebben ze erg weinig ruimte in die stal. Al die tijd zitten ze in hun eigen urine en poep. En hebben ze helemaal niets te doen. Daarom worden ook hun snavels gekapt zodat ze elkaar niet al te heftig uit eindeloze verveling kunnen pikken. Net zoals bij de vleeskuikens als Daantje worden de kalkoenen ook expres ziek gemaakt met de ziekte obesitas. Ze zijn zo gefokt dat ze heel snel groeien. De jongetjeskalkoenen worden zelfs 20 kilo zwaar. Zo’n 10 procent van hen sterft daardoor voortijdig. Door dat grote verschil in gewicht zitten de mannetjes altijd gescheiden van de vrouwtjes. Bevruchting vindt plaats middels kunstmatige inseminatie omdat de mannetjeskalkoenen daar niet eens meer toe in staat zijn.

Daantje

Kalkoenenschuur
De kalkoentjes Karel II en Karin hebben we naar Bas van het tv-programma Utopia gebracht. Zijn eigen kalkoentje was door een hond doodgebeten en hij wilde heel graag een kalkoen uit de bio-industrie een beter leven geven. De kalkoentjes blijven van de stichting. Als Utopia stopt komen Karin en Karel II weer naar ons en mogen ze bij Hannah en Sofie gaan wonen.

Daantje

Hannah en Sofie wonen tijdelijk bij mij. Ze waren in het begin heel erg bang. Zoveel prikkels, ze waren niets gewend. Gelukkig gaat het iedere dag een stukje beter en blaast Sofie alleen nog maar een beetje naar me als ik haar ’s avonds uit de ren haal. Over een aantal weken verhuizen ze naar Jacqueline van onze opvang in Twijzelerheide in Friesland. Bij Jacqueline mogen ze oud worden, lekker in vrijheid rondscharrelen en gewoon kalkoen zijn. Maar eerst ga ik samen met Hannah het verhaal van haar, Sofie en hun familie opschrijven. Zodat zij die achtergebleven zijn in die hel en gruwelijk aan hun einde komen niet worden vergeten.

En Daan? Daan heeft natuurlijk inmiddels een nieuw nachtverblijf gekregen. Een nachtverblijf dat maar een ietsje pietsje kleiner is dan dat waar Hannah en Sofie nu in zitten.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken. Deel 11

Daan is 18 weken oud. Hij is nu groter dan haan Nicolaj die ook al geen kleine jongen is. Nicolaj gedoogt Daan nog altijd, maar geeft hem wel af en toe op zijn donder. Daan toetert dan. Vroeg in de ochtend kukelt Daan gezellig met haan Nicolaj in huis mee. Maar in de tuin is Nicolaj de enige die mag kukelen. Nu het vroeg donker wordt gaat haan Nicolaj eerder met wat dames de boom in. Daan struint dan nog wat rond in de tuin en probeert zijn kans te grijpen bij Leentje en Moortje, de nieuwe inwoonsters.

Daantje

Daantje

Leentje en Moortje
Leentje en Moortje komen allebei uit de ziekenboeg. Toen ze weer beter waren hebben de dames eerst een weekje in de ren gezeten, voordat ze vrij de tuin in mochten. Op die manier konden zij en de andere kippen alvast wat aan elkaar wennen. Daan vond hen reuze interessant en hing de eerste dagen veel rond voor hun ren. Leentje is een wit legkipje afkomstig uit de kooihuisvesting en gered van de slacht. Zij had een ernstige cloacaprolaps. Ze heeft twee keer een hechting gekregen samen met een antibioticakuur, maar nu is alles weer goed. Moortje is een zwarte biologische legkip. Ze is ontsnapt aan de vangers voor de slacht en als wij haar niet op hadden gehaald was ze gedood. Natuurlijk hebben de meeste biologische kippen een beter leven dan de kooi- en scharrellegkippen. Maar ook de biologische kippen worden slechts 12 tot 14 maanden gebruikt voor de eierenproductie. Daarna worden ze net zoals de andere legkippen ruw gevangen, in kratten gepropt en komen ze op een gruwelijke wijze om in het slachthuis. Ook in biologische pluimveehouderij zie je na een vangactie tientallen dode kippen liggen in de schuur. Dieren die puur door de stress en angst overleden zijn. De biologische pluimveehouderij is evengoed een industrie met vele duizenden kippen op één bedrijf. Bovendien nemen veel boeren die willen uitbreiden biologische kippen erbij omdat ze daarmee nog wel mogen uitbreiden.

Leentje

Gered kooilegkipje Leentje.

Moortje

Geredde biologische legkip Moortje.

Utopia
Nu zitten er nog maar twee kippen in de ziekenboeg in mijn huiskamer. Eén daarvan is kip Utopia. Zij woonde in Utopia, het tv-programma. Ze brak haar poot doordat er een koe of pony op had gestaan. Bas, een van de inwoners van Utopia, nam contact met mij op en vroeg om hulp. Er was bij de inwoners nog een kleine discussie of de kip niet beter geslacht kon worden dan aan haar poot geopereerd. Gelukkig werd er besloten de kip een kans te geven en wilde de veganistische inwoonster Armanda graag de dierenartskosten op zich nemen. Ik heb kip Utopia opgehaald en naar onze vogeldierenarts van Dierenkliniek IJburglaan in Amsterdam gebracht. Daar bleek dat ze een gecompliceerde breuk had en dat de poot alleen gespalkt kon worden. Sinds een aantal weken zit kip Utopia met spalk nu bij mij. Ze is een allerliefste gezellige kip. Ik ben blij dat ze deze kans krijgt.

Aya
De andere kip in de ziekenboeg is gered kooikipje Aya. In de grote hondenbench waar Daan voorheen in sliep zat gered kooikipje Aya vijf weken lang onder de warmtelamp. Ik heb in de afgelopen jaren veel doodzieke geredde legkippen meegemaakt en verzorgd, maar nog nooit zo’n raar geval als Aya. Doodmoe en alleen maar slapen met haar hoofd hangend naar de grond, meer zat er niet in haar. Meestal te moe om haar hoofd in haar rug te leggen. Zo mager en bleek als ze er uit zag en maar niet willen eten. Zonder de warmtelamp en de dwangvoeding drie tot vier keer per dag was ze al lang dood geweest. Het voelde hopeloos. Maar een week geleden is er een soort wonder gebeurt: Aya werd plotseling even goed wakker en ging met haar voeten krabben op de grond. En dat ging ze steeds vaker op een dag doen, waarna ze telkens weer in een diepe slaap viel en dan graag onder de warmtelamp zat. Vier dagen geleden begon ze voor het eerst zelf te eten. Twee dagen geleden heb ik de warmtelamp uitgedaan. Vandaag is Aya verhuist naar een ander verblijf en haar eetlust is fantastisch. Vanavond krijgt Daantje eindelijk zijn nachtverblijf weer terug. Kan hij weer lekker ruim zitten en wat heen en weer lopen. En Aya kan eindelijk een gewone kip gaan worden.

Aya

Aya kan eindelijk een gewone kip worden.

Na een vangactie

Na een vangactie liggen er tientallen kippen dood in de schuur.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken. Deel 10

Daan is nu 17 weken oud. Hij groeit nog altijd flink en is meer en meer haan aan het worden. Een hele mooie haan, dat wel, maar ook een topzware.

Daantje

Het gaat niet zo goed met Daan
De meeste geredde vleeskuikens worden niet ouder dan 16 weken. Daan heeft die cruciale leeftijd overleefd, maar voor hoe lang? Ik maak me de laatste weken behoorlijk zorgen over hem. Daan zit vaker en heeft moeite met opstaan. Hij gaat nu in de tuin vaak zittend eten. Ook drinkt hij wat meer en plast veel en heeft diarree. Natuurlijk heb ik zijn ontlasting laten onderzoeken bij de dierenarts. Maar daar was niets verkeerds in te vinden: geen wormeieren, coccidiose, gisten of bacteriën. Vanwege zijn diarree en omdat hij veel plast doe ik nu iedere avond een dikke laag zaagsel in de hondenbench die als zijn nachtverblijf dient en in de huiskamer staat. Dat zaagsel geeft nogal troep, maar gelukkig bestaat er de stofzuiger. Daan ligt in ieder geval lekker zacht en droog. Het zaagsel absorbeert alles goed.

In kratten opeengepakt naar het slachthuis
Daan zit nog regelmatig in de avond een uurtje gezellig naast me op de bank terwijl ik hem streel en naar de televisie kijk. Zo ook vorige week tijdens het tv-programma De Keuringsdienst van Waarde. De aflevering ging over hoe vleeskuikens als Daantje geslacht worden in ons land (zie: http://www.npo.nl/keuringsdienst-van-waarde/22-10-2015/KN_1673127). De legkippen worden bijna allemaal in België of Polen geslacht. De meeste slachterijen die gebeld werden door de redactie van de Keuringsdienst van Waarde wilden niet meewerken aan het programma. Ze wilden geen pottenkijkers. Slechts één boer en één slachterij wilden dat wel. Bij die boer zag je hoe duizenden vleeskuikens van zes weken oud door een soort veegmachine opgeslokt werden en in kratten werden gegooid. De boer vertelde dat dit diervriendelijker was, maar dat dit bij veel boeren nog niet gebeurt omdat zo’n machine heel duur is. Bij die andere boeren worden de kippen door een vangploeg aan de poten gevangen. Vijf kippen aan de poot per hand. Dat het er dan nog veel ruwer aan toe gaat en dat veel kippen en kuikens hun poten daardoor kneuzen of breken kan niet anders. Wat later zag je de kuikens in de kippenkratten in het slachthuis staan.

veegmachine

Verwerkt tot kipfilet
Als ze pech hebben zitten ze daar urenlang in die kratten opeengepakt gevangen zonder drinken en voedsel. Maar wel met pijn en angst. In dit slachthuis werden de kuikens vergast in cabines. De slachterij noemde de vergassing anders: de kuikens gingen onder narcose.... Door een kijkraampje zag je hoe de kuikens naar adem hapten en langzaam stikten. Bekend uit onderzoek bij vogels is dat vergassing een erg pijnlijke dood is. Eenmaal dood werden de kuikens opgehangen aan hun beide poten en een machine sneed hun keel door en plukte hen kaal en zo werden ze verwerkt tot kipfilet en kippenbouten en in cellofaan verpakt. Onherkenbaar en van hun identiteit ontdaan. In veel andere slachthuizen worden kippen nog electrisch verdoofd, vooral de legkippen treft dat lot. Ze worden dan omgekeerd aan hun poten levend opgehangen en hun hoofd moet door water gaan dat onder stroom staat. Maar het komt vaak voor dat het voltage niet hoog genoeg is waardoor de kippen levend geplukt en opengesneden worden. Ook komt het voor dat de kip zijn kop optrekt en daardoor levend geplukt wordt.

levend opgehangen

Slachtmachines
In de aflevering kwam ook nog een man aan het woord die slachtmachines produceerde. Apetrots vertelde hij dat het merendeel van de machines in de kippenslachterijen over de hele wereld uit Nederland kwam en door zijn fabriek gefabriceerd is. Waar je als Nederlander trots op kunt zijn ... Ik schaam me diep.

slachtmachine

Stop met kip eten
We hebben de hele uitzending samen uitgekeken. Daarna waren we er stil van, Daan en ik. Ik voelde me machteloos: anderhalf miljoen kuikens per dag worden er zo vermoord in ons land. Wat kan ik daar in godsnaam aan veranderen, behalve dan dat ik door Daantjes dagboek al die miljoenen kuikens een gezicht probeer te geven. En dat ik aan mensen vraag te stoppen met kip eten. Ik bleef die beelden maar zien: die bange kuikens in die kratten en die naar adem happende kuikens in de cabine. En die ene kip die je met haar ene oog nog aankeek, terwijl haar keel was doorgesneden en het bloed uit haar bekje liep. Hoe kunnen wij mensen hen dit aandoen?

Ik ben zo blij dat Daantje nu veilig is en dat ook al de andere ziekenboegkipjes in mijn kamer en de geredde legkippen in mijn tuin veilig zijn. Dat zij ontkomen zijn aan wat hun lot was. Dat zij niet voor de lekkere trek vermoord zijn.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken, deel 9

Daan is inmiddels 14 weken oud. Zijn drie krullende staartveren worden al wat langer en ook zijn kam en lellen zijn groter geworden. Daan steekt met kop en schouders boven de andere kippen uit. Ik ben wel erg benieuwd hoeveel Daantje nu weegt. Daarom zet ik hem op de weegschaal. Daan blijft er keurig netjes op staan. Hij heeft veel interesse in de magnoliabladeren boven zijn hoofd en pikt er naar. 3933 gram is het gewicht van Daan.

Daantje

Daantje op de weegschaal.

Ondanks zijn enorme overgewicht, gaat het goed met Daan. Hij staat stevig op zijn poten en hij geniet van het buitenleven. Af en toe hoor ik wel wat getoeter uit de tuin afkomstig van Daan. Dan laat haan Nicolaj aan Daan even weten waar zijn plaats is. Maar overwegend laat haan Nicolaj Daan wel met rust. Soms zie ik dat Daan probeert de baas te spelen over een van de geredde legkippen. Maar die pikken dat niet en Daan geeft zich dan gelijk gewonnen.
Daan woont nu 8 weken bij mij. Het is een vreemd idee dat de stal waar hij uit vandaan komt in de tussentijd al weer een hele nieuwe lichting slachtkuikens heeft gehad die na zes weken ruw gevangen zijn, in kratten gepropt om vervoerd te worden richting slachthuis om daar gruwelijk te eindigen. Allemaal zieke kuikens die nooit de kans op een kipwaardig leven kregen.

Daantje

Daantje steekt met kop en schouders boven iedereen uit.

Het is vandaag mooi herfstweer. De zon schijnt en de kippen genieten ervan. Sommigen van hen zien er nogal minnetjes uit omdat ze in de rui zijn. Iedere dag doe ik daarom wat extra vitaminen door hun drinkwater. Daantje geniet van zijn vrijheid en neemt uitgebreid een zandbad.

Het wordt steeds eerder donker. Zo rond een uur of half acht iedere avond roep ik Daantje en dan komt hij uit het kippenhuis in het donker naar me toe lopen. Ik til hem dan op en draag hem naar binnen. Sinds een paar dagen heeft hij tijdelijk een ander wat kleiner nachtverblijf. Ik had zijn nachtverblijf, de grote hondenbench, nodig om er een warmtelamp in te kunnen hangen voor het doodzieke kipje Aya. Aya is een wit mager heel ziek legkipje dat gered is van de slacht. Ze heeft haar hele leven in een kooi doorgebracht. De legbatterij is sinds een paar jaar wel verboden, maar kooihuisvesting niet. Tot 2021 moeten er jaarlijks in ons land nog 1,7 miljoen legkippen onder erbarmelijke omstandigheden in kooien leven. Zij kunnen zich niet als kip gedragen, zitten massaal opeengepakt opgesloten, zien nooit daglicht, kunnen niet scharrelen met hun voeten, laat staan een zandbad of een zonnebad nemen. Deze kippen hebben omdat ze hun leven lang op tralies moeten staan enorm lange teennagels. En omdat ze nooit daglicht hebben gezien, zijn hun kammen en lellen heel erg slap, groot en bleek. Ze zijn altijd heel erg bang. Dat komt omdat ze niets gewend zijn. Gelukkig komt dat meestal weer allemaal goed nadat ze gered zijn door de mensen van Red een Legkip. Door het buitenleven na hun redding krimpen de kam en lellen en die worden na een aantal weken mooi rood zoals het hoort. Met wat geduld worden deze rafelige lelijke eendjes prachtige zwanen, die ondanks alle ellende die ze hebben meegemaakt, toch hun verzorgers gaan vertrouwen en veranderen in aanhankelijke huisdieren.

Waarschijnlijk is de redding voor kipje Aya te laat gekomen. Ze eet niet, ze is broodmager en heeft het koud. De medicijnen die ze krijgt slaan nog niet aan en ook van de dwangvoeding die ze 3 maal daags krijgt knapt ze niet op. Onder de warmtelamp laat Aya haar bleke hoofdje moe hangen. Ze is letterlijk levensmoe. Het is wel heel triest om gered te worden uit de hel en het dan toch hoogstwaarschijnlijk niet te redden. Het zou een wonder zijn als ze hier doorkomt. Arme Aya, ik gun het haar zo dat ze net zoals Daantje en haar geredde zusters eindelijk kan gaan genieten van een kipwaardig leven. Maar mocht dat haar allemaal niet gegund zijn, dan gun ik haar de rust. De rust van geen ellende, angst en pijn meer en niets meer te hoeven ...

Daantje

Legkipje Aya is heel erg ziek.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken, deel 8

Daantje is nu 13 weken oud. Hij groeit als kool. Daantje is echt een reuzenjong aan het worden. Hij tjilpt niet meer maar toetert. Vooral als haan Nicolaj hem wegjaagt. Ik had hem beter Toetertje kunnen noemen ...

Daantje

Daantje is niet langer meer de laagste in de pikorde. Er is een nieuwe bewoner bij gekomen: kip Nicolien. Vorige week stond opeens Nico, een oude kennis, voor mijn deur met een plastic AH-boodschappentas in zijn handen. Toen ik daar in keek, zag ik op de bodem van de tas een bruinoranje middelgrote krielkip zitten. "Of ik de kip wilde opvangen" "Ze zat zomaar midden op een Amsterdams pleintje en de staart was er al afgebeten. Ik kon haar daar toch niet laten zitten totdat ze dood gebeten zou worden door een hond ..." aldus Nico. Nee, natuurlijk kon hij dat niet. Ik haalde het bruinoranje staartloze kipje, dat nogal apathisch in de tas zat, eruit, bedankte Nico voor het vangen van de kip en plaatste haar in een rennetje, zodat ze veilig eerst een poosje kon wennen aan de andere kippen. En ik noem haar Nicolien, naar Nico die haar toch min of meer gered heeft. Daantje was erg nieuwsgierig naar Nicolien en stond lang voor de ren naar haar te kijken.

Daantje

Nicolien stond nergens als vermist aangemeld. Ook niet bij stichting Amevedi. En waar zij gevonden is hangen ook geen briefjes van Kip vermist. Ze mag daarom bij ons blijven wonen. Een paar dagen geleden mocht ze voor het eerst vrij in de tuin bij de andere kippen. Dat ging gelukkig vrij snel goed zonder al te veel gekibbel. Nicolien is een lief zachtaardig kipje, dat slim genoeg is om haar plaats te kennen. Ze gaat dus keurig alle kippen inclusief Daantje uit de weg.

Zondag kwam Jacqueline uit Twijzelerheide op bezoek. Jacqueline is de Friese opvang van Red een Legkip. Kippen die we net hebben gered van de slacht kunnen in haar opvang bijkomen van alle ellende die ze hebben meegemaakt om daarna herplaatst te worden bij mensen die hen een goed leven willen geven in hun tuin. Jacqueline was zeer gecharmeerd van Daantje. Ze leek wel verliefd. Hele gesprekken hield ze met hem, terwijl hij gezellig bij op haar schoot zat. Ze fluisterde hem veel lieve woordjes in zijn oor en dat hij maar vooral heel veel en hard moest gaan kukelen bij mij in de tuin......dan was hij heel erg welkom bij haar! Daantje vond al die aandacht best fijn, maar trok zich gelukkig van al die kletspraat wijselijk niets aan.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken, deel 7

Daantje

Dierendag
Nog even en het is weer dierendag. Maar niet voor Daantjes soortgenootjes. Voor hen wordt het nooit dierendag. Ruim 500 miljoen kuikens zoals Daantje leiden jaarlijks in ons kleine land een ellendig leven en eindigen gruwelijk. Kuikens die we expres ziek laten worden, die we laten kreperen en op een gruwelijke manier afslachten. De ouderdieren, waaronder de moeder en vader van Daantje, moeten nog meer en langer lijden. Zij lijden net als hun kinderen ook aan de ziekte obesitas, maar hebben continu honger en dorst omdat ze langer moeten blijven leven. Dat allemaal omdat ze veel bevruchte eieren moeten produceren die door machines uitgebroed worden. De ouderdieren leven net zo dicht op elkaar als hun kuikens (die ze nooit zullen zien). Omdat ze te weinig eten en drinken krijgen heerst er veel agressie. Van liefde is dan ook geen sprake meer. De hennen worden voortdurend met veel geweld verkracht door de hanen. De hel op aarde is het voor al deze dieren. Het is te triest voor woorden dat er zo weinig mensen zijn die zich om dit immense leed druk maken en vinden dat het moet stoppen. De petitie van Daantje (die hij overnam van de inmiddels overleden Winnie) telt slechts 6103 handtekeningen ...

Daantje

De ouderdieren van de vleeskuikens hebben continu honger en dorst.

De legkippen hebben het niet veel beter. Wist je dat er nog 1,7 miljoen kippen in kooien leven in ons land? Er is maar één type kooi afgeschaft: de legbatterij. De andere twee typen kooihuisvesting zijn nog toegestaan tot 2021. De verrijkte kooi is hetzelfde als de legbatterij alleen zit er een kort stokje in en een klein matje en is de ruimte een paar centimeter groter. In de koloniehuisvesting zijn de kooien veel langer en zitten er inplaats van vier of vijf kippen kippen zo’n dertig tot zestig kippen in een kooi. Bleke kammen, lange nagels, vermoeide ogen, dikke oogleden en kapotte veren, zo zien deze kippen er uit. Kippen die nooit kip hebben mogen zijn. De scharrelkippen hebben het niet veel beter. Met duizenden opeengepakt in een potdichte schuur zonder daglicht valt er weinig te scharrelen en van het leven te genieten.

Daantje

Omdat ze te weinig eten en drinken krijgen is er veel agressie onderling.

Dan heb je nog de kippen met een Beter Leven ster van de Dierenbescherming, of welja met twee of drie sterren, die bestaan ook. Wie dat ooit uitgevonden heeft ...: “Kip, we geven je een ietsje beter leven, maar slecht blijft het ...” Scharrelkippen met een vrije uitloop hebben zo’n ster. Maar een groot deel van die kippen komt ook nooit buiten omdat ze niet bij die uitloop kunnen komen. Ga er maar eens aan staan als kip in de pikorde: Je zal gek zijn om langs honderden onbekende kippen te lopen als je aan de andere kant van de stal zit en naar de uitloop aan de overkant toe moet lopen. Voor zo’n Beter Leven ster is een ziekenboeg verplicht. Maar daar is geen beginnen aan voor een pluimveehouder met duizenden kippen in een stal. Daarom is die er alleen voor de show en liggen daar standaard een paar kippen in te creperen. Want medicatie wordt er niet gegeven. De andere zieke kippen die door de pluimveehouder de nek om worden gedraaid treffen dan toch uiteindelijk een beter lot.

En biologische legkippen en rondeelkippen dan? Al hebben die kippen het wel wat beter, helaas blijft het ook daar industrie. Omdat ze daar net zo goed met duizenden bij elkaar worden gehouden komen ook niet altijd alle kippen vanwege de pikorde buiten. Het romantische beeld wat mensen over dit soort kippen hebben, verdwijnt al snel, als je zo’n kippenfarm van binnen hebt gezien nadat de vangploeg daar aan de gang is geweest ... Evenals bij andere pluimveebedrijven liggen ook daar dan dode kippen her en der verspreid als het verstilde bewijs dat er iets afschuwelijks heeft plaatsgevonden. Net als andere legkippen worden ook biologische legkippen en rondeelkippen maar 12 tot 14 maanden voor de eierenproductie gebruikt. Daarna worden ze door dezelfde vangers als bij andere kippen op hardhandige wijze gevangen en met kneusingen en botbreuken in kratten afgevoerd richting slacht. Zijn er hanen bij, dan worden ook deze na twaalf maanden gewoon gevangen, afgevoerd en vermoord. Misschien is het beter als dierendag afgeschaft wordt. Of in Honden- en kattendag verandert wordt ...

Maar wil je toch echt dierendag vieren voor alle dieren en heb je hart voor dieren: koop dan deze keer geen kluif of ander lekkers voor je hond of kat. Stop inplaats daarvan met dieren op te eten. Je huisdier eet je toch ook niet op? Al die dieren in de industrie kunnen er ook niets aan doen dat ze achter gesloten deuren zitten. Wat kunnen zij er aan doen dat jij ze daarom niet kent en dat jij geen persoonlijke band met hen hebt? Want dat is het essentiële verschil dat jij hen wel opeet en er niet over peinst om je huisdier op te eten. Diervriendelijk vlees bestaat niet. Het is niet diervriendelijk om een dier te doden die net als jij graag wil leven. Gelukkig is stoppen met vlees eten helemaal niet moeilijk: er zijn zoveel lekkere en gezonde alternatieven. En je bespaard er zoveel leed mee ...

En vergeet dan gelijk ook niet de petitie van Daantje en Winnie te tekenen en onder de neus te drukken van alle mensen die jij kent en die zeggen dat ze om dieren geven. Want dit onvoorstelbare immense leed moet echt stoppen! Verder fijne dierendag, ook van Daantje.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken, deel 6

Daantje is nu 11 weken oud. En ik heb me vergist: Toen ik Daantje als kuiken van zes weken oud voor het eerst in mijn handen had, voelde ik gewoon dat dit een assertieve dame zou worden. Maar sinds een week weet ik dat ik het met mijn aanvoelingsvermogen helemaal mis had. Daantje is geen zij maar een hij! Daantje is onmiskenbeer een haan aan het worden. Het begon ermee dat Daantje vorige week een poging deed om haan Nicolaj, die in de keuken in zijn kooi ‘s nachts kukelde, na te bootsen. Dat leek die eerste keer nog nergens op. Maar na die keer volgden nog vele keren en inmiddels kukelt Daantje iedere nacht en vroege ochtend vrolijk mee wanneer Nicolaj begint. Gelukkig klinkt het gekukel bij Daantje nog niet zo schel en hard als bij Nicolaj. Hij klinkt nogal schor, als een puber met de baard in de keel. Ik kan er rustig doorheen slapen.

Daantje

Daantje is geen zij maar een hij.

Het is even wennen, maar Daantje is er als haan niet minder welkom om. Al denkt haan Nicolaj daar soms net ietsje anders over. Een paar keer per dag rent hij Daantje achterna om hem even goed te laten weten dat er maar één de baas is over al zijn vrouwen.

Daantje

Voor haan Nicolaj is er maar een die de baas kan spelen over al zijn vrouwen ...

Helaas zijn de meeste hanenkuikens helemaal niet welkom. In de legkippenindustrie worden jaarlijks 30 miljoen kuikens nadat zij heel veel moeite hebben gedaan om uit het ei te kruipen, als warm welkom in de mensenwereld versnippert of vergast om te eindigen in de diepvries als voer voor de kat. Triest en te walgelijk voor woorden hoe wij mensen met dieren omgaan. Maar ergens hebben deze kuikens nog geluk gehad: beter snel dood dan een ellendig leven als hen in de legindustrie waar je massaal met duizenden andere hennen op elkaar gepakt opgesloten zit en na een jaar uitbuiting op een gruwelijke manier eindigt. Ei, ei, ei wat zijn we blij ... In de vleeskuikenindustrie blijven de haantjes wel leven. Het maakt namelijk niet uit dat ze haan zijn, ze worden toch nooit volwassen.

Daantje

Helaas zijn de meeste hanen niet welkom: alleen al in de legkippenindsutrie worden er jaarlijks in ons land 30 miljoen hanenkuikentjes versnipperd of vergast.

Bijna dagelijks bellen mensen mij op met de vraag of wij van Red een Legkip een plekje voor hun haan hebben. Ik vraag dan hoe ze aan die haan komen en dan is de uitkomst vrijwel altijd dat het zo leuk was om de eieren uit te laten broeden. Heel schattig al die kuikentjes. Maar als ze groter worden en meer dan de helft is haan, dan zijn ze opeens niet meer welkom. Of ze hebben kuikens bij een fokker gekocht die hen verzekerde dat het hennen waren en nu blijkt er een of twee van hen toch een haan te zijn. Dat je als je kuikens koopt bij een fokker je ook schuldig maakt aan de dood van de haantjes, dat beseffen mensen niet. Helaas is het inherent aan fokken dat er altijd een overschot is aan hanen. Omdat bijna niemand een haan wil, worden die vrijwel altijd afgemaakt. En dan heb je nog van die mensen die bevruchte eieren kopen en ze uitbroeden onder de warmtelamp. Zogenaamd voor hun kind, maar stiekum vinden ze het zelf ook heel erg leuk. Hopeloos zijn die mensen die expres voor hun eigen plezier een kuiken zijn moeder en soortgenootjes onthouden. Plezier dat plotseling weg is als blijkt dat het een haantje is. Mensen voelen zich vreemd genoeg vaak al heel goed en barmhartig wanneer ze ons bellen. Vertellen dat ze toch echte dierenvrienden zijn en de haan niet willen dumpen of slachten. Alsof dumpen een gewone optie is! Tegenwoordig adviseer ik zulke mensen om hun verantwoording te nemen: Als je de hennen weg doet, waar veel makkelijker een goed huis voor te vinden is, kun je de hanen gewoon in vrede bij elkaar houden. En als ze ‘s morgens vroeg overlast veroorzaken dan kun je dat makkelijk voorkomen door ze in de nacht in huis of in de garage te zetten. Een klein beetje meer moeite en je kan de haan, die door jouw schuld op de wereld is gekomen, best houden. Zo’n dier heeft er tenslotte ook niet om gevraagd.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken, deel 4 en 5

Daantje

Daantje met konijn Iwan.

Daantje is nu tien weken oud. Ze is redelijk in de groep kippen opgenomen en eet al een tijdje goed. Dat komt vast omdat ze niet langer alleen is. Ze begeeft zich behoorlijk vrij tussen de andere kippen, al blijft ze wel de laagste in de pikorde. Als het mooi weer is geniet Daantje erg van de zon en zie ik haar uitgebreid zandbaden nemen. Het is prachtig om haar zo in vrijheid te zien genieten. Om haar zandbad zo ongestoord mogelijk te kunnen nemen en niet snel weggejaagd te worden neemt ze dat telkens dichtbij de konijnen en uit de buurt van de andere kippen. Daantje laat zich zelfs niet hinderen door het boze gebrom van konijn Iwan wanneer die geïrriteerd raakt door al het zand dat zij met haar poten al zandbadend in het rond verspreid.

De obesitas van Daantje
Daantje groeit als kool. Het is daarom tijd voor de weegschaal. Wanneer ik Daantje daar op zet, geeft de weegschaal ruim 3 kilo aan. Daantje stapt er maar weer snel van af. Vier weken geleden, toen Daantje als kuiken van 6 weken bij bij me kwam wonen, woog ze al bijna 2200 gram. Ondanks dat Daantje in het begin slecht at, is ze toch flink aangekomen. Ze weegt nu net zoveel als twee van mijn geredde legkippen samen. Dat is niet gezond. Daantje is ziek en lijd aan de ziekte obesitas. Net zoals al die ruim 500 miljoen andere vleeskuikens en hun ouders in ons land.

Daantje

Daantje houdt niet zo van de weegschaal: ze stapt er snel weer af.

‘Obesitas is méér dan alleen een overmatige vetstapeling in het lichaam. Het gaat zonder uitzondering gepaard met diverse fysieke en psychische klachten’, lees ik op de website van de Nederlandse Obesitas Kliniek. Voor Daantje is het niet alleen lichamelijk zwaar om haar enorme gewicht mee te torsen en loopt ze daarom waggelend, ook psychisch wordt ze bijna continu gefrustreerd omdat ze door haar abnormale overgewicht lang niet alles kan doen wat ze als kuiken graag wil en gauw moe is. De meeste symptomen van obesitas en de factoren die voor zwaarlijvigheid bij mensen zorgen, komen overeen met die van een vleeskuiken.

Er zijn echter ook een paar belangrijke verschillen: Voor mensen die aan obesitas lijden zijn er speciale klinieken en is er de mogelijkheid tot een maagverkleining. Voor kuikens als Daantje zijn er geen klinieken en maagverkleiningen. In de factoren die voor zwaarlijvigheid zorgen, zoals een energierijk en snel vet makend dieet, genetische aanleg en beperkte mogelijkheid tot lichaamsbeweging, hebben kuikens als Daantje geen enkele mogelijkheid gehad om daar aan te ontkomen.

Maar het allergrootste verschil is dat Daantje en haar soortgenootjes expres ziek gemaakt zijn. Ze zijn expres zo gefokt op dat ze lijden aan de ziekte obesitas; dat betekent immers snel veel vlees voor weinig geld. De consument wil graag veel goedkope kip op zijn bord. De kiloknallers in de supermarkten zijn daardoor nog altijd gewild. Dat de consument eigenlijk een doodziek kuiken eet wat erg geleden heeft, maakt hem of haar klaarblijkelijk niet uit.

Daantje

Een aanzienlijk deel van de vleeskuikens is al voor de slacht door het expres fokken op de ziekte obesitas bezweken onder het abnormale gewicht van hun lichaam dat ze als jong dier met zich moeten meezeulen.

Door de ziekte obesitas zal Daantje helaas nooit oud kunnen worden. Er is zelfs grote kans dat zij niet eens volwassen wordt. Daantje zal door blijven groeien totdat haar poten haar gewicht niet meer kunnen dragen en haar in verhouding te kleine hart niet meer in staat zal zijn dat enorme lichaam van bloed met zuurstof te voorzien. In de Wet dieren staat dat men een dier niet onnodig in zijn gezondheid en welzijn mag aantasten. Desondanks staat de politiek dit expres ziek maken van dieren gewoon toe. Terwijl het helemaal niet nodig is om kip te eten. Er zijn voldoende plantaardige lekkere alternatieven zonder dierenleed. En voor wie persé toch graag die smaak van kippenvlees wil proeven zijn er de vegetarische kipstukjes van de vegetarische slager.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken, deel 3

Daantje

Met Daantje naar de dokter
Omdat Daantje zo slecht blijft eten ben ik met haar naar Dierenkliniek IJburglaan gegaan om haar na te laten kijken. Het was mooi weer en Daantje ging in een kattenmandje voorop de fiets. Ze lag lekker in de kattenmand op een handdoek en zo zag ze al tjilpend een deel van Amsterdam aan haar voorbij gaan. Omdat er veel wind stond was het voor mij wel flink aantrappen. Bij de dierenkliniek aangekomen bekijkt vogeldierenarts Carreen, Daantje van top tot teen. Ze vindt Daantje voor een plofkuiken een mooi exemplaar. Wat Daantje ook zeker is. Een paar lichte schaafplekjes op de hielen, maar dat kan ook gebeurt zijn door het schuiven in het krat toen ze nog in de vrachtwagen zat op weg naar het slachthuis. Daantje poept ongegeneerd op de behandeltafel en dat is heel handig want daarvan kan Carreen meteen wat monsters nemen om ontlastingsonderzoek te doen op aanwezigheid van wormen, coccidiose, bacteriën en gisten. Ook zien we onverteerde zaadjes in haar ontlasting. Het hart van Daantje klinkt gelukkig goed, al is dat voor Carreen een hele klus om goed te beluisteren omdat Daantje er nogal doorheen tjilpt. Even later hoor ik de uitslag van het ontlastingsonderzoek: er blijken in Daantjes ontlasting nogal veel gisten en bacteriën te zitten. Daantje moet vanwege de aangetroffen bacteriën voor tien dagen aan de antibiotica en voor de behandeling tegen de gisten krijgt ze twee maal daags Nystatine Labaz via de kropnaald in haar krop gespoten 14 dagen lang. Verder gewoon doorgaan met dwangvoeren luid het advies. Ook dierenarts Carreen vermoed dat eenzaamheid een grote rol speelt bij Daantje in het niet willen eten.

Daantje

De dierenarts vindt Daantje voor een vleeskuiken een mooi exemplaar, want zij is niet kreupel en gewond zoals de helft van haar soortgenoten dat is, nog voordat ze de slachtleeftijd van zes weken bereikt hebben.

Dappere Daantje
De eerste vijf dagen dat Daantje bij mij woont, zet ik haar overdag in een kleine ren in de tuin in het zicht van haan Nicolaj en de andere kippen. Op dag zes laat ik Daantje los in de tuin terwijl ik erbij blijf en strooi ik op veel plekken voer als afleiding voor de kippen. Maar haan Nicolaj ziet Daantje duidelijk als een ongewenste indringer en pikt Daantje venijnig. En ook de andere kippen willen even laten zien dat zij de baas zijn en Daantje echt de allerlaagste van de allerlaagste in de pikorde is. Daantje kan als zij gepikt wordt flink tekeer gaan, ze gilt dan luid: UUUUUUUUUUUUUKH en rent waggelend weg. Maar ze herstelt zich weer snel en gaat gelukkig niet in een hoekje zitten kniezen. Ik vind Daantje behoorlijk assertief. Als ik weer de tuin uit ga, zet ik Daantje die eerste dagen telkens veilig terug in haar ren. Ik wil er zicht op blijven hebben. Na vier dagen dat gedaan te hebben durf ik Daantje ook bij de anderen te laten als ik weg ben. Ze is dan nog niet helemaal geaccepteerd, maar wel is duidelijk dat de anderen haar niet ernstig zullen toetakelen. Daantje wordt gedoogd.

Daantje

Daantje met kipje Stina: Na een aantal dagen wordt Daantje eindelijk gedoogd door de andere kippen en kan ik haar met een gerust hart buiten laten.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken, deel 2

Kuikenstal

Daantje voelt zich eenzaam
Ook een kuiken kan zich eenzaam voelen en heimwee hebben. Daantje laat dat duidelijk zien en horen. Hoe ellendig haar leefomstandigheden ook waren in de stal met duizenden opeengepakt en in de viezigheid zittend, ze mist nu wel heel erg haar vertrouwde soortgenootjes om haar heen. In een paar dagen tijd heeft ze heel veel meegemaakt. Ze kan dat allemaal niet zo snel verwerken. Ze wil niet alleen zijn en eet nauwelijks. Ze krijgt daarom vier keer per dag met de kropnaald dwangvoeding. Dat laat ze goed toe. Verder komt ze gelukkig heel vitaal over. Maar het is wel heel jammer voor haar dat ze als enige gered is.
Toen ik mijn kleine vriendelijke Antwerpse Baardkrielkipje Djum Djum als gezelschap bij haar wilde zetten merkte ik dat die het snot had. Djum Djum ging daarom gelijk aan de antibiotica en in de ziekenboeg in quarantaine zodat ze niemand kan besmetten. De andere kippen zijn geen optie als gezelschap, die hebben al eerder bewezen niet zo vriendelijk te zijn tegen een nieuw kuiken.

Daantje

Lekker samen op de bank
Speciaal voor Daantje heb ik als avond- en nachtverblijf een grote hondenbench op de tafel in mijn huiskamer klaargezet met op de bodem zaagsel en bakjes met lekker eten en drinken, waar ze helaas niet naar taalt. Zodra ik Daantje in de hondenbench zet gaat ze uit protest heel hard tjilpen, onrustig heen en weer lopen en springen om er uit te komen. Daantje lijkt alleen tevreden als ze naast me op de bank mag liggen en ik haar aai. Alsof ze een poes is die spint, strekt Daantje dan haar halsje languit op de bank en begint met haar oogjes dicht intens tevreden en ontspannen met een heel licht geluid te prrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrtten. Op schoot kruipen vindt ze ook fijn, maar het liefst ligt ze zo tegen me aan.

Daantje

Een pluchen kip en spiegel als gezelschap
Daantje vind het de eerste dagen erg moeilijk als ze ‘s avonds terug de bench in moet. Ze blijft maar vol protest tjilpen en heen en weer lopen. Pas als al het licht uit is wordt ze rustig. Bij gebrek aan beter krijgt Daantje van mij na een paar dagen een grote witte pluche kip als gezelschap ‘s avonds in haar bench. En op advies van de vogelopvang heb ik ook een spiegel aan een van de zijkanten van de bench geplaatst. Dan ziet ze nog een kip. En het helpt. Na haar uurtje in de avond gezellig met mij op de bank, legt ze, als ik haar weer terug in de bench doe, nu haar dikke lijfje dicht tegen de grote witte pluche kip aan. Met haar hoofdje op de pluche kip valt ze zo vredig in slaap.

 

Dagboek van Daantje, een gered vleeskuiken, deel 1

Daantje

En toen was ze daar toch nog heel onverwachts: Daantje, een mooi, groot, wit gered vleeskuiken van pas zes weken oud. Al had ik er stiekem na het verlies van Winnie (zie Winnie’s dagboek) wel op gehoopt dat er een nieuw gered vleeskuiken in mijn leven zou komen. Ik miste Winnie.

Opgestapeld in kratten
Gisternacht werd Daantje samen met al haar stalgenootjes ruw gevangen en in kratten gesmeten. De helft van de kuikens was al kreupel voor het vangen. Doordat het vangen er zo ruw aan toe ging kwamen er nog duizenden gewonde kuikens met botbreuken, kneuzingen en wonden bij. Op elkaar gestapeld in kratten op een vrachtwagen was de rit naar het slachthuis voor velen van hen erg pijnlijk. Niet wetend wat haar overkwam zat Daantje angstig en beduusd opeengedrukt tussen de andere kuikens in een krat. Daantje had wat geluk: zij was niet kreupel en had slechts een paar lichte kneuzingen opgelopen. Urenlang zat ze in de vrachtwagen die richting het slachthuis reed. Omdat het warm weer was kregen Daantje en de andere kuikens het benauwd. Plots stopte de vrachtwagen op een parkeerplaats bij een tankstation.

Opgestapeld in kratten

Op elkaar gestapeld in kratten op een vrachtwagen is de urenlange rit naar het slachthuis voor de meerderheid van de vleeskuikens erg pijnlijk.

Daantje wordt bevrijd
Het was toeval dat Danielle, een vrijwilligster van Red een legkip, daar ook met haar auto stond. Danielle zag de vrachtwagen vol vleeskuikens en vroeg aan de chauffeur of ze een paar kippen uit de vrachtwagen mocht hebben. Dat ging niet, antwoordde hij, alles zat hermetisch dicht. Maar Danielle zag aan de zijkant van de wagen een kapot krat waar een opening in zat waar makkelijk een kip doorheen kon. Ze wees hem daarop en toen bevrijden ze samen uit dat krat een kip. Zo werd Daantje bevrijd. Nog een kip bevrijden vond de chauffeur helaas wat te veel van het goede. Het slachthuis zou ze tellen ...

Het vangen van kippen

(Foto: CIFW) Doordat het vangen er zo ruw aan toe gaat krijgen veel kuikens botbreuken, kneuzingen en wonden.

Geslacht om op te eten
Thuisgekomen belde Danielle mij of ik voor het kuiken wilde zorgen? Graag!! Ik besloot het tjilpende dikke kuiken de naam Daantje te geven ter ere van haar redster.

Al Daantjes stalgenoten zijn gisteren geslacht. Ze zijn vol angst en pijn om het leven gekomen. Vermoord voor de lekkere trek. Alleen Daantje is die dans ontsprongen. Daantje loopt ondanks haar enorme gewicht best goed, al zit ze ook graag. Door haar abnormale gewicht van over de 2 kilo is zij als kuiken van zes weken nu al een obesitaspatiëntje. Maar Daantje zal in ieder geval nog kunnen ervaren, al is dat waarschijnlijk voor korte tijd, wat een kipwaardig leven is.

Geslacht om op te eten

(Foto: Wakker Dier) Gelukkig weet Daantje het niet op wat voor manier al haar stalgenootjes gruwelijk aan hun einde zijn gekomen.

Teken de petitie
Daantje is, met dit dagboek over haar, het nieuwe gezicht voor al die ruim 500 miljoen vleeskuikens en hun ouders die in Nederland jaarlijks onder erbarmelijke omstandigheden moeten leven en gruwelijk aan hun eind komen. Daantje neemt de strijdbijl over van Winnie, die in mei overleed, en daarmee ook zijn petitie.

Kiloknallers
Gelukkig weet Daantje het niet hoe al haar stalgenootjes gruwelijk aan hun einde zijn gekomen. Hoe hun gedode lichamen nu verpakt in de koeling van de supermarkt liggen, in de reclame voor een paar euro’s per kilo. Alsof hun leven niets waard was.

Kiloknallers

Alsof hun leven niets waard was liggen de gedode lichamen van Daantjes stalgenootjes onherkenbaar verpakt als actieaanbieding in de koeling van de supermarkt.

 

Filmpje waarop te zien is hoe Daantje haar eerste stapjes in vrijheid zet:

 

   

 

 Valid XHTML 1.0 Transitional