Het dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken

Waarom niet Red een Vleeskuiken?

Met het verhaal van het geredde vleeskuiken Winnie en haar dagboek willen we laten zien dat er achter die ruim 500 miljoen vleeskuikens die ieder jaar in ons land geslacht worden er ruim 500 miljoen keer per jaar een enorme tragedie plaats vindt bij een individu dat onvoorstelbaar intens lijd voor de korte lekkere trek van ons mensen. Een kuiken wat we met Pasen schattig, lief en donzig vinden, maar wat ons niet verhindert er in de industrie meedogenloos wreed mee om te gaan. Winnie staat voor al die kuikens die geen naam krijgen en hetzelfde leven moeten ondergaan als zij. Winnie is uiteindelijk niet ruw gevangen en gruwelijk aan haar eind gekomen. Maar toch zal zij, ondanks dat wij het haar zo erg gunnen, nooit het leven kunnen krijgen waar zij als jong voelend levend wezen recht op heeft. Als jong dier kampt zij met een gigantisch overgewicht waardoor zij erg gehinderd wordt in haar natuurlijke gedrag en waardoor zij nooit oud kan worden. Winnie kwam op ons pad en daardoor vingen wij haar op. Omdat zij recht heeft op als dat mogelijk is nog een stukje mooie tijd in haar leven. Soms vallen er een paar vleeskuikens van een veewagen en ook dan vangen wij deze dieren op. Maar we zullen nooit vleeskuikens als Winnie vrijkopen van de slacht. Omdat we dan alleen de markt vergroten en er aan bijdragen dat er nog meer kuikens lijden. Met de legkippen die naar de slacht gaan is het een ander verhaal. Zij worden in korte tijd intensief gebruikt voor de eieren en zijn daarna voor de boer en de industrie vrijwel waardeloos.

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 15

Dit is het laatste dagboekdeel dat verschijnt over Winnie. Ik zou heel graag nog lang door willen schrijven over Winnie, maar dat kan niet. Winnie is er niet meer.

Winnie

Winnie op de behandeltafel van vogeldierenarts Rob van Dierenkliniek IJburglaan in Amsterdam.

Ik heb heel erg gehoopt dat Winnie beter zou worden. Heb hem nog heel veel lekkere hapjes voorgezet. Cherrytomaatjes waren favoriet, maar ook sla en scharrelgraan gingen er nog heel graag bij Winnie in tijdens zijn laatste dagen. En een gekookt eitje afkomstig van de geredde kippen. Van het eigeel bleef hij tot een paar minuten voor zijn dood nog snoepen. Ik heb heel wat gehuild en doe het nog. Winnie is zo tot mijn leven gaan behoren, hij was zo’n verrijking. Ik wilde hem niet kwijt. Ik was bang om hem te verliezen.

Geen kracht meer
In de afgelopen dagen kon Winnie niet meer op zijn poten staan. Hij had geen kracht meer in zijn spieren. Hij kon alleen nog maar schuifelen en dat koste hem veel moeite. Hij kon nog erg genieten van eten en genoot er ook van om op de bank bij mij te zitten en gestreeld te worden. Hij kon zich daar helemaal aan overgeven.

Winnie

Gisteravond werd Winnie benauwd.

Gisteravond kreeg Winnie het benauwd. En dat ging niet over, hij bleef naar adem happen. Toen was er geen keuze meer en ben ik met Winnie vanmorgen naar de dierenarts gegaan. De dierenarts luisterde naar Winnie’s hart; zijn hartslag was zwak en onregelmatig. Door het liggen van de afgelopen dagen begonnen er op zijn poten al ligplekken te ontstaan. Winnie is heel rustig ingeslapen. Morgen krijgt Winnie een waardige begrafenis in mijn tuin en de geredde legkippen zullen die samen met haan Nicolaj bijwonen.

Bekijk de beelden waarin Winnie zijn laatste rustplaats krijgt, daar waar hij thuishoort: bij de andere geredde kippen:

Mooie haan
Winnie is maar 19 weken oud geworden. Hij begon net een mooie haan te worden. Hij kreeg nog heel veel nieuwe veren. Hij kon niet ouder worden omdat hij zo gefokt is om in korte tijd heel snel te groeien. Zo snel dat zijn spieren zijn lichaam niet meer kunnen dragen en zijn hart letterlijk door dat enorme gewicht zijn lichaam niet meer kan geven wat nodig is.

Toen ik Winnie kreeg was hij net gered van de slacht en pas zes weken oud. Hij kon nauwelijks lopen. Het is triest dat hij 13 weken later ook weer zo eindigt met een gewicht van 5,5 kilo. Winnie was slechts één van die 536 miljoen vleeskuikens die jaarlijks in zes weken tijd in ons land worden vetgemest. Maar Winnie kreeg, in tegenstelling tot al die vele miljoenen kuikens, een gezicht. Hij bleek een enorm lief, gezellig en aanhankelijk kuiken te zijn dat zich langzaam ontwikkelde tot een haan. Een persoonlijkheid had Winnie om U tegen te zeggen. Om respect voor te hebben.

Winnie

Winnie leek soms net een zwaan, zo sierlijk...

Wie zijn wij
Al die 536 miljoen vleeskuikens en die 7,5 miljoen ouderdieren verdwijnen, na een ongelofelijk ellendig leven gehad te hebben, anoniem in het slachthuis om volstrekt onnodig enkel voor de lekkere trek in het koelvak van de supermarkt te belanden. Terwijl dat allemaal dieren zijn die net als Winnie een eigen persoonlijkheid hebben en lief en grappig kunnen zijn. Maar belangrijker nog: dieren die net zoals jij en ik een leuk en waardig leven willen hebben. Wie zijn wij dat wij hen dat aandoen?

Dankjewel Winnie
Winnie, mijn laatste woorden in dit dagboek zijn speciaal voor jou: dankjewel voor dat je er was en dat ik je heb mogen leren kennen. Je was een mooie, lieve en bijzondere haan. Dankjewel voor wat je me gegeven hebt. Je was een verrijking in mijn leven. Ik zal je heel erg missen. Maar ben erg blij dat ik je gekend heb.

Winnie

Geredde legkip Dicky met haar dikke buik neemt afscheid van Winnie.

Help Winnie!
Wil jij nog wat doen voor Winnie ter nagedachtenis? Help dan mee om er voor te zorgen dat zijn petitie door heel veel mensen ondertekend wordt. Want al is Winnie nu niet meer hier, zijn strijd voor een goed en kipwaardig leven voor zijn soortgenoten is nog lang niet voorbij.

Ga direct naar de petitie!

Afscheid
Hieronder de laatste filmpjes met Winnie in de hoofdrol. Helaas zijn het geen vrolijke beelden. In het eerste filmpje kun je zien hoe Winnie het benauwd heeft:

Vogeldierenarts Rob van Dierenkliniek IJburglaan in Amsterdam luistert naar Winnie’s hart:

Het moeilijke besluit is gevallen. Winnie wordt uit zijn lijden verlost:

Namens de redactie van PiepVandaag.nl en alle lezers heel veel sterkte voor Sandra van Red een Legkip, die ons de afgelopen weken heeft laten meeleven met het wel en wee van Winnie.

Winnie

De laatste rustplaats van Winnie, een gered vleeskuiken.

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 14

Winnie is nu 18 weken oud. Hij is zijn gewicht af en toe erg beu. Het is heel vermoeiend om dat telkens maar mee te moeten zeulen. Hij moet zo vaak uitrusten. Het kost hem best veel moeite om met de rest van de geredde legkippen en haan Nicolaj mee te doen. Alleen geredde legkip Dicky die haar dikke buik vol eieren met zich meezeult begrijpt zijn probleem.

Winnie

Winnie kan opeens niet meer lopen.

Maar het meeste zat is Winnie het toch hoe er met zijn familie wordt omgegaan. Dat die dierenmishandeling maar blijft doorgaan. Omdat zijn soortgenoten niets kunnen doen, doordat ze in ellendige omstandigheden opgesloten zitten, is Winnie een petitie voor hen gestart. Winnie wil hun gezicht, hun stem en ambassadeur zijn. De petitie heeft een titel van Winnie gekregen die niets te wensen overlaat: Winnie is het zat! Overheid, stop het mishandelen van kippen!

Winnie is erg blij en ook wel een beetje trots als een haantje dat zijn petitie nu op PiepVandaag online staat en dat Karen Soeters en Comité Dierennoodhulp zijn petitie volledig ondersteunen. En dat de bekende tekenaar Hein de Kort zelfs een tekening voor hem heeft gemaakt. In de petitie staat zijn grootste wens en hij hoopt vurig dat die uitkomt.

Gretig
Vanmorgen vroeg geef ik zoals iedere dag Winnie in zijn bench in de huiskamer in zijn etensbakje scharrelkorrels gemengd met probioticum en wat koolstof vanwege zijn diarree. Ook krijgt hij vers drinkwater van me gemengd met vloeibare vitamine en kalk. Winnie stormt op zijn eten af en begint gretig te eten. Ik ga daarna de tuin in om de nachthokken te openen en de kippen vrij de tuin in te laten. Ik haal haan Nicolaj uit zijn nachthok in de keuken en zet hem in de tuin, waarna hij gelijk op zijn vrouwen afstevent. Ik geef de kippen schoon drinkwater en voer hen op verschillende plekken gemengd graan zodat ze allemaal aan hun trekken komen. Ook de konijnen krijgen hun eten.

Kijk mee hoe Winnie komt aanrennen als hij wordt geroepen.

Schrik
Zoals gewoonlijk ga ik daarna weer naar binnen om Winnie op te halen. En dan schrik ik heel erg. Ik zie een Winnie die opeens niet meer kan lopen. Een Winnie die alleen nog maar strompelen kan. Een Winnie die het liefst daarom blijft liggen. Ik bel onze dierenarts op en vertel hem wat ik zie. De dierenarts denkt dat de mogelijke oorzaak Winnie’s hart weleens zou kunnen zijn: dat zijn hart het gewicht niet meer aan kan en daardoor de spieren niet meer voldoende zuurstof kan geven.

Bekijk de beelden waarin Winnie opeens niet meer kan lopen:

Vreemd genoeg ziet Winnie er verder helemaal niet ziek uit. Hij lijkt niet te lijden en geniet nog erg van de caloriearme hapjes die ik hem voor zet. Maar naar buiten kan hij zo niet. Kippen zijn niet lief tegen elkaar wanneer er eentje ziek is. Daarom blijft Winnie binnen en verwen ik hem met aandacht en lekkere hapjes. Geef hem extra vloeibare kalk in de hoop dat daardoor zijn pootspieren weer wat sterker gaan worden.

Winnie

Karen op ziekenbezoek bij Winnie.

Ziekenbezoek
Ik vertel Karen Soeters dat Winnie ziek is. Ze komt dezelfde dag nog op ziekenbezoek. Speciaal voor Winnie. En hij geniet zichtbaar van haar gestreel in zijn hals. Hij laat zijn nekje met zijn hoofdje helemaal ontspannen liggen in het stro en doet genietend zijn oogjes dicht. Ik hoop zo, en Karen met mij, dat dit een tijdelijke inzinking is. Ik wil Winnie nog helemaal niet kwijt. Hij hoort er zo ontzettend bij...

Geniet mee met Winnie die geaaid wordt:

Wil je Winnie helpen in zijn strijd? Teken dan de petitie Winnie is het zat! en deel deze met vrienden, familie en kennissen via de sociale media.

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-14/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 13

Winnie is 17 weken oud. Hij is een echte haan aan het worden. Zijn kam is weer een stukje gegroeid en ziet er nu uit als een heuse hanenkam. De veren in zijn hals zijn langer geworden en ook krijgt hij lange veren onder op zijn rug boven zijn drie staartveren.

Winnie

Winnie torent boven iedereen uit. Hoog tijd voor weer een weegschaalmomentje.

Onze Winnie is een tijd lang stil gebleven wanneer haan Nicolaj ’s nachts en in de vroege ochtend in de keuken aan het kukelen was. Maar sinds deze week begint hij in mijn huiskamer mee te kukelen. En vanmorgen begon hij zelfs als eerste te kukelen. Gelukkig houdt hij dat niet lang vol, want het klinkt al een stuk harder en mijn slaapkamer grenst aan de huiskamer. Het begint al meer op kukelen te lijken, maar mooi en zuiver klinkt het nog altijd niet.

Kijk en luister hoe Winnie zijn best doel om te kukelen:

Gevaarte
Winnie blijft groeien. Hij torent nu boven iedereen uit. Hoog tijd dus weer voor een weegschaal momentje. Het komt niet echt als een verrassing als ik zijn gewicht lees nadat ik hem op de weegschaal getild heb: 5240 gram! Zo zwaar voelt het wel als ik hem iedere avond en ochtend optil om naar binnen en naar buiten met hem te gaan. Sinds kort slaapt zijn vriendinnetje Djum djum niet meer bij hem in de bench. Ik merkte dat de kleine Djum djum zijn gevaarte toch wel erg in de gaten ging houden. Alsof ze bang was dat hij haar zou verpletteren.

Moe
Winnie is nog altijd de laagste in de pikorde. Soms als hij voorin zit te eten in de ren, gaat hij gauw helemaal achterin de ren staan wanneer er een kip de ren binnen komt. Winnie durft dan de deur van de ren niet meer uit te gaan en zo zit hij dan daar een tijdje gevangen. Winnie ligt ook vaak, hij is gauw moe. Door de last van zijn enorme gewicht ligt hij vaak in een van de konijnenhokken op een dikke laag hooi uit te rusten. Het is immers niet niks als je dat de hele dag met je mee moet slepen.

Dat vind legkip Dicky ook. Die ligt vaak bij Winnie in de buurt op het hooikussen. Als een soort lotgenoot. Want ook Dicky heeft een enorm gewicht met zich mee te zeulen. Zij heeft een hele dikke zware buik die vol met eieren zit. Toen ze anderhalf jaar geleden gered werd van de slacht had ze dat al. Omdat ze daardoor niet plaatsbaar was, mocht ze haar laatste tijd bij mij in de tuin doorbrengen. Een operatie durfden we niet aan vanwege het grote risico op overlijden. Het is een wonder dat ze nog leeft. En gelukkig ook geniet, al is het best een zwaar leven om zo’n buik vol eieren met je mee te slepen. Maar ze neemt nog graag een zand- en zonnebad.

Winnie

Niet alleen Winnie moet scherp in de gaten gehouden worden als het om eten gaat.

Janneke
Als het op eten aan komt is Winnie onverbeterlijk. Hij heeft ontdekt hoe de automatische voerbak werkt en weet nu dat wanneer hij op het roostertje gaat staan, de gleuf van de voerbak open gaat en dat hij daar dan uit kan gaan eten. Omdat ik nogal veel bezoek heb van duiven in mijn tuin, was die automatische voerbak juist zo handig voor de kippen. Van het gewicht van een duif gaat de voerbak niet open. Nu gooi ik maar afgepast iedere keer een beker scharrelkorrel in de automatische voerbak en hou Winnie scherp in de gaten. En niet alleen Winnie, want ik betrapte vandaag ook konijn Janneke op het rooster van de automatische voerbak. Slim konijn!

Winnie ontdekt de automatische voerbak:

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-13/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 12

Winnie is nu 16 weken oud. Een enorme jongen om te zien. Zijn drie staartveren zijn weer een stukje langer geworden en eindigen in een krul. Het gaat nog goed met hem, alleen drinkt hij wel enorm veel. De meeste vleeskuikens die van een wagen afgevallen zijn en opgevangen worden door mensen sterven op deze leeftijd. Doordat hun hart het begeeft. Ik houd mijn hart vast: ik wil Winnie nog lang niet missen. Hij is een veel te lief aanwezig individu voor mij geworden. Hij hoort er zo bij.

Winnie

Winnie is weer gegroeid en zijn drie staartveren zijn weer wat langer geworden.

Op 4 mei om 5 minuten voor 8 in de avond roep ik Winnie. Hij komt aanhuppelen en als hij aangekomen is bij de tuindeur til ik hem op en draag hem naar binnen naar zijn bench in mijn huiskamer. Samen kijken we naar de dodenherdenking op televisie. Ik hoor onze minister president Mark Rutte mooie woorden zeggen. Hij heeft het over de hel die mensen hadden gezien. Dat we dat nooit mogen vergeten. Ik kijk naar Winnie en denk: ‘En al die 500 miljoen kuikens dan die in ons eigen land niet minder in een hel leven, warempel onder goedkeuring van diezelfde minister-president? Wordt dan zomaar vergeten hoe onze omgang met dieren alles te maken heeft met de manier waarop we met onze eigen soortgenoten omgaan?’

De beschaving van een samenleving valt af te meten aan de wijze waarop ze omgaat met dieren, aldus Mahamati Gandhi. Volgens Gandhi begint respect in een samenleving met het respectvol en humaan omgaan met dieren. Als je mededogen hebt voor de meest kwetsbaren op de wereld is de kans dat je ook mededogen hebt voor de medemens groter. Daarmee neemt de kans op een geweldloze samenleving toe.

Winnie

Samen met Winnie kijk ik naar de dodenherdenking op televisie.

Afgevoerd
Het is een vreemd fenomeen en onbegrijpelijk dat juist na de Tweede Wereldoorlog in Nederland de bio-industrie is ontstaan doordat men dieren met duizenden op elkaar gepakt ging opsluiten in kooien en stallen zonder dat zij nog de mogelijkheid hadden om zich natuurlijk te kunnen uiten. In omstandigheden die onwillekeurig doen denken aan de concentratiekampen in de Tweede Wereld oorlog. ‘Mensen werden als vee afgevoerd’. Voor mensen is dat erg, maar voor andere diersoorten vinden de meeste mensen dat opeens niet erg.

Op zondag 3 mei keek ik naar een programma waar een man vertelde over zijn opgravingen als archeoloog bij het vernietigingskamp Sobibor in Polen. De massale vernietiging van 200.000 mensen riep bij hem associaties op met de slachtpartijen in een abattoir. Maar waarom vinden zoveel mensen een abattoir voor dieren wel normaal? Alsof dieren niet net zoveel kunnen lijden en doodsangst kennen. De bekende Russische schrijver Tolstoj zag net als Gandhi ook het verband tussen de wijze waarop mensen met dieren omgaan en het geweld dat mensen elkaar aandoen. ’Zolang er slachthuizen zijn, zullen er ook slagvelden zijn’ is een beroemde uitspraak van Tolstoj.

Winnie

Voor meer dan 500 miljoen vleeskuikens valt er geen Bevrijdingsdag te vieren | Foto: Ongehoord

500 miljoen
Winnie en ik ‘vieren’ iedere dag een beetje dodenherdenking. Omdat het maar door gaat: het slecht behandelen en slachten van dieren op grote schaal. Meer dan 500 miljoen vleeskuikens alleen al die onvoorstelbaar lijden. Stel je dat eens echt voor. Al die individuen die allemaal alleen een ellendig leven hebben gehad dat ook nog eens eindigt vol angst en pijn. Ook bij hen schuilt achter ieder van hen een eigen verhaal. Mensen hebben er helaas niets van geleerd.

Bevrijdingsmaal
En dan is het 5 mei, bevrijdingsdag. Maar niet voor Winnie’s familie en al die andere dieren. En ook niet voor mij, want verzet blijft nodig tegen zoveel onrecht. Desondanks vier ik met Winnie en de geredde legkippen toch een beetje hun bevrijding. Maar tegelijkertijd is het ook een verdrietige dag. Omdat het merendeel van hun familie nog gevangen zit en afschuwelijk zal eindigen. En dan zijn er op Bevrijdingsdag ook nog overal van die Bevrijdingsdag maaltijden om de bevrijding samen te vieren. Maaltijden met bijna overal dode dieren op het menu. Gesteund door de supermarkten die maar blijven stunten met vlees. Ik blijf daarom maar gezellig met Winnie en de andere geredde dieren in de tuin en vier hun bevrijding met wat gekookte rijst, spaghetti, mais en wat sla. Ik zie ze vredig genieten van hun bevrijdingsmaal. En daar word ik toch een beetje blij van. Het is mooi om hen zo vol plezier in vrijheid te zien.

Kijk mee hoe Winnie wel erg veel water drinkt:

Bekijk de video ‘Achter gesloten deuren’ van Ongehoord over het lot van 500 miljoen vleeskuikens die niet gered worden (trieste beelden):

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-12/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 11

Winnie is nu 15 weken oud. Dominee Hans Bouma liet me weten dat hij staatssecretaris Dijksma en de leden van Vaste Kamercommissie voor Economische Zaken een brief gaat sturen en hen daarin zal vragen hoe het kan dat meer dan 500 miljoen vleeskuikens als Winnie jaarlijks in ons land bewust ziek gemaakt worden en hoe het kan dat hun ouders honger en dorst moeten lijden.

Winnie

Winnie wordt nog eens beroemd: hij stond zelfs in de Telegraaf.

Dominee Hans Bouma zal in zijn brief vragen wanneer de politiek de wet Dieren gaat handhaven en wanneer men van plan is deze nachtmerrie te stoppen. Wil je net als dominee Hans Bouma ook iets voor Winnie en al zijn soortgenootjes doen: lees dan deel 10 nog eens en stuur net als Hans Bouma ook een mail met vragen naar de politiek en vraag om antwoord. Al die vele miljoenen kippen en kuikens zitten opgesloten en kunnen niets anders doen dan volledig opgaan in hun ellendige bestaan. Jij als mens kunt wel wat doen. Jij kunt er voor kiezen om er niet aan mee te doen door geen kip te eten. En jij kunt hun stem zijn.

Beroemd
Winnie wordt nog eens beroemd. Pas geleden stond hij zelfs in de zaterdageditie van de Telegraaf. En hij krijgt meer bezoek dan ik. Vandaag kwam Karen Soeters van PiepVandaag op bezoek, speciaal voor Winnie. Karen wilde eindelijk eens kennis met hem maken. Zij had op PiepVandaag middels Winnie’s dagboek zijn wel en wee natuurlijk gevolgd, maar oog in oog elkaar zien is toch wat anders. Winnie viel haar gelukkig niet tegen. Ze vond hem alleen best wel heel erg groot. Dat is hij ook: een reuzenjong. En ondanks dat Winnie best stevig op zijn poten staat, vond ze hem toch wel moeilijk lopen door het enorme gewicht wat hij met zich mee moet zeulen.

Winnie

Winnie en Karen | Foto: Mariska Munn

Verliefd
Karen vond Winnie een ongelofelijk leuk en grappig dier. Ze heeft Winnie heel lang in haar armen gehad. Winnie vond dat best gezellig. Ze vond hem knap en zo lief, Karen keek bijna verliefd. Niet zo gek ook, want Winnie is best een knappe jongen. Na heel wat lieve woorden tegen hem gezegd te hebben, zette Karen Winnie eindelijk voorzichtig op de grond neer.

Bekijk het filmpje waarin Winnie kennismaakt met Karen:

Smikkelen
Vlak voordat Karen wegging was het weer een beetje feest. Ik had gisteren uit de koeling van de ekowinkel De Aanzet tassen vol met biologische groenteafval en broodkruimels gehaald. Alleen dan mag ik weer thuiskomen van de kippen en konijnen. Ze zijn af en toe best streng. Karen trakteerde hen nu op al dat lekkere groen. Bang dat het afgepakt zou worden, ging Winnie er snel vandoor met een andijvieblad. Als Winnie rent huppelt hij een beetje, dat komt omdat hij zo dik is, een lief gezicht. Als afscheidscadeau kreeg Karen van de geredde legkippen nog een doosje eieren mee voor thuis. Ze was er blij mee. Want een verantwoorder ei dan dat van een geredde legkip bestaat er immers niet. Dat wordt vanavond lekker smikkelen zonder schuldgevoel voor Karen.

Kijk mee hoe Karen de kippen voert:

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-11/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 10

Winnie is 14 weken oud. Zijn staartveertjes zijn wat langer geworden en hij is de afgelopen week weer zichtbaar gegroeid. Ook zijn kammetje en lellen zijn groter geworden. En aan zijn poten is aan de achterkant opeens een uitstekende puntje te zien: het begin van de sporen.

Winnie

Winnie is deze week zichtbaar gegroeid.

Het is weer tijd voor een weegmoment. Ik til Winnie op en zet hem op de babyweegschaal. Ruim 4 kilo geeft de weegschaal aan. Hij is ruim 8 keer zo zwaar als zijn kleine Antwerpse Baardkrielvriendinnetje Djum djum die hem nog altijd ’s avonds en ’s nachts in huis gezelschap houdt in de bench. En hij is nu zwaarder dan grote haan Nicolaj. Gelukkig loopt hij nog wel stevig op zijn pootjes rond. Maar ik wou dat hij stopte met zo snel aan te komen. Die obesitas is niet goed voor zijn gezondheid. Maar Winnie kan daar niks aan doen. Het zijn de mensen die hem zo hebben gefokt.

Winnie

Winnie is nu ruim acht keer zo zwaar als zijn kleine Antwerpse Baardkrielvriendinnetje Djum djum.

Zoenen
De afgelopen dagen heeft Winnie erg genoten van de zon. Heerlijk vind hij het om in de zon te zitten. Het is altijd een genot om te zien hoe vredig de kippen naast en tegen elkaar aan liggen te zonnebaden. De pikorde is dan even helemaal weg. Geredde legkip Ronja genoot ook zichtbaar van het mooie weer en zocht de intimiteit op met haan Nicolaj. Het leek net of ze Nicolaj zat te zoenen (zie filmpje onderaan). Winnie hoort er gelukkig nu helemaal bij. Hij begeeft zich in de groep en ik zie hem niet meer in een hoekje staan.

Brief
Vandaag kreeg ik een brief van de Tweede Kamer over Winnie. Als antwoord op onderstaande brief die ik namens Winnie aan de leden van de Vaste Kamercommissie voor Economische Zaken en aan staatssecretaris Dijksma schreef. Deel 6 van het dagboek over Winnie, dat over zijn vergeten ouders ging, stuurde ik mee:

Geachte leden van de Vaste Kamercommissie voor Economische Zaken,

Hieronder vindt u deel 6 van het dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken. Ik stuur u dit toe omdat u er in dit deel als overheid en politicus en dus medeverantwoordelijke voor dit grote dierenleed ook in voor komt. De wet Dieren wordt met voeten getreden als het gaat om het opzettelijk honger en dorst laten lijden van de zeven en een half miljoen ouderdieren van de vleeskuikens. Ook wordt de wet overtreden door 500 miljoen vleeskuikens bewust ziek te maken door hen zo te fokken dat ze in zes weken tijd een gewicht hebben dat hun lichaam niet kan dragen. Obesitas is een ernstige ziekte. Wanneer gaat u zich aan de wet houden en stopt u deze nachtmerrie waarin jaarlijks meer dan 500 miljoen vleeskuikens als Winnie en de 7,5 miljoen ouderdieren moeten leven? Ik hoop dat antwoord van u te mogen ontvangen.

Vriendelijke groet,
Sandra van de Werd
Comité Dierennoodhulp
Red een Legkip

Van staatssecretaris Dijksma heb ik nog geen antwoord gehad. Niet zo gek ook, als je bewust deze hel voor dieren in stand houdt. Een echt antwoord van de Tweede Kamer kreeg ik ook niet op mijn vraag wanneer de politiek zich eindelijk eens aan de wet gaat houden en er voor gaat zorgen dat deze nachtmerrie voor meer dan 500 vleeskuikens en hun 7,5 miljoen ouders stopt. Mijn brief was in de Vaste Kamercommissie voor Economische Zaken in een procedurevergadering behandeld stond er in de brief van de Tweede Kamer:

“De commissie heeft besloten dat de leden uw brief desgewenst kunnen betrekken bij het algemeen openbare overleg Dierenwelzijn op 23 juni van 17.30 tot 19.30 uur.”

Wetende dat dit algemeen overleg al bomvol zit met belangrijke dierenwelzijnsonderwerpen en er al veel te weinig tijd is voor de partijen om te mogen reageren op al die onderwerpen en niemand van de politiek tot nu toe persoonlijk gereageerd heeft, valt er niet veel van te verwachten. Het lijkt er eerder op dat deze brief van de Tweede Kamer de zoveelste dooddoener is en dat Winnie en ik geen antwoord krijgen op onze o zo belangrijke vragen.

Winnie

De meer dan 500 miljoen vleeskuikens als Winnie en de 7,5 miljoen ouderdieren die jaarlijks intens lijden kunnen niets doen. Jij wel. Eet ze niet op en stel je vragen aan de politiek. | Foto: Ongehoord

Vraag om antwoord
Misschien helpt het als niet alleen Winnie en ik, maar ook heel veel andere mensen die vragen gaan stellen aan de politiek. En aan zichzelf uiteraard. Want wie kip en andere dieren eet is medeverantwoordelijk voor al dat leed. De meer dan 500 miljoen vleeskuikens als Winnie en de 7,5 miljoen ouderdieren die jaarlijks intens lijden kunnen niets doen. Jij wel. Door ze niet op te eten, andere mensen bewust te maken van het leed en de politiek te laten weten dat zij de wet overtreed door de vleeskuikens bewust ziek te laten worden en de ouderdieren honger en dorst te laten lijden. Mail je vragen naar: staatssecretaris@minez.nl en cie.ez@tweedekamer.nl en vraag om een antwoord.

Bekijk het korte filmpje waarin te zien is hoe de geredde legkip Ronja intiem doet met haan Nicolaj:

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-10/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 9

Winnie is nu 13 weken oud. Hij groeit nog altijd als kool. Waar zijn staart hoort te komen, verschijnen een paar kleine veren die krullen. Wat gerafeld, omdat ze aangepikt zijn door een paar van de kippen. Winnie’s kam en lellen groeien ook zichtbaar. Zijn hoofd is nu groter dan dat van haan Nicolaj. En de afgelopen twee ochtenden deed hij als reactie op het gekukel van Nicolaj, weer nieuwe pogingen om te leren kukelen. Maar er komt nog geen echt mooie zuivere kukel uit zijn keel.

Winnie

Winnie in de armen van dominee Hans Bouma, die het een hele eer vond om Winnie te ontmoeten.

Vandaag kwam dominee Hans Bouma op werkbezoek. Als collega dierenactievoerder wel te verstaan. Om te overleggen over de Vredesdienst voor dieren die we dit jaar opnieuw gezamenlijk gaan organiseren. Al meer dan veertig jaar maakt Hans Bouma zich hard voor dieren.

Lang geleden was Hans woordvoerder voor het dierenbevrijdingsfront. Ik geloof niet in een god en Hans wel. Maar als het over dieren gaat zitten we op één lijn: we geloven allebei dat we respect voor andere dieren horen te hebben, omdat ze net zoals wij mensen een uniek karakter hebben en gevoelens hebben van pijn, angst en vreugde. Wij vinden dat dieren daarom recht hebben op een vrij en eigen leven. Dat Hans gelooft in een god en ik niet, is daarbij niet erg, dat vult elkaar alleen maar aan.

Lieve kip
Het was mooi weer dus we konden in de tuin zitten onder de bloeiende magnolia. Hans wilde graag ook geredde legkip Ronja weer terug zien. Hij had haar vaak in zijn armen gehad in het kader van de Vredesdienst voor Dieren die we vlak voor de kerst hadden georganiseerd. Hans had op die manier nog nooit een kip in zijn armen gehad. Hij voelde vriendschap voor Ronja en vond haar erg bijzonder.

Ronja is een van de eerste kippen die door Red een Legkip, nu bijna 5 jaar geleden, gered werd van de slacht uit een legbatterij. Zij is een aanwezige gezellige lieve kip die het niet erg vindt om vastgehouden te worden. Ze is daardoor vaak in de media geweest, om het verhaal over haar zusters die lijden in de industrie, te bekrachtigen. Zo lag ze ook lange tijd in Hans zijn armen. En nu stond Ronja, echt waar, voor de deur van de hondenren te kijken naar Hans die daar in de tuinstoel zat. En die moest toen natuurlijk Ronja weer even in zijn armen...

Winnie

Dominee Hans Bouma voert de kippen lekkere broodkruimels.

Eer
Winnie maakte ook kennis met de dominee. Hij werd door Hans opgetild en lag lekker in zijn armen. En al begreep hij niet alles, hij vond het wel mooie en aardige woorden die Hans tegen hem zei. Het was geen gebed of preek. Dat heeft Winnie ook niet nodig. Winnie leeft in het heden en is niet zoals veel mensen bezig met de toekomst of het hiernamaals. Nee, de dominee zei tegen Winnie dat hij Winnie een hele mooie vorm van leven vond en dat hij het een eer vond om Winnie te ontmoeten. Hij hoopte dat Winnie nog heel veel mooie dagen zou beleven in de tuin. Winnie was het denk ik daar wel mee eens.

Kijk en luister mee hoe dominee Hans Bouma mooie woorden tegen Winnie zegt:

Feestje
In plaats van alle dieren te zegenen en te besprenkelen met wijwater ging Hans de kippen lekkere broodkruimels voeren. Een waar feestje. Waren alle dominees, kapelaans, kosters, bisschoppen, pausen, rabbijnen, imams en pastors maar zoals dominee Hans Bouma. Dan zag de wereld er voor de dieren een stuk beter uit. Dan zou ik me best willen bekeren…

Geniet mee met de kippen die broodkruimels krijgen van Hans Bouma:

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-9/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 8

Winnie is soms net een zwaan, hoe sierlijk zijn veren zijwaarts van zijn vleugels omhoog staan. Ook zijn hals kan sierlijk buigen wanneer hij in de avond bij de open deur van de bench naar buiten kijkt. Winnie kan alleen niet zwemmen. En als hij loopt waggelt hij als een gans. Mijn waggeljongen is nu 12 weken oud en weegt 3 kilo en ruim 4 ons.

Winnie

Winnie is soms net een zwaan. Zo sierlijk staan zijn veren zijwaarts van zijn vleugels omhoog.

In de afgelopen weken heeft Winnie heel wat nieuwe veren gekregen. En er komen er nog altijd nieuwe bij. Hij heeft alleen nog geen mooie staart. Mocht ik toch nog aan zijn geslacht twijfelen omdat Winnie nauwelijks meer gekukeld heeft, zijn kammetje dat begint te groeien spreekt boekdelen. Opeens komen er uitstekende puntjes aan zoals bij een heuse hanenkam.

Diarree
Winnie doet het goed, stukken sterker is hij dan toen hij als zes weken oud kuiken bij mij kwam. Zijn poten kunnen zijn gewicht nu veel beter dragen. Alleen heeft Winnie vanaf dag 1 dat hij bij mij kwam last van diarree. Hierdoor drinkt hij heel veel. Dat is goed, omdat hij anders uit zal drogen. Omdat de diarree niet over ging heeft Winnie de afgelopen twee weken probioticum voor vogels door zijn drinkwater en koolstof door zijn voer gekregen. Het gaat daardoor al een stukje beter en Winnie drinkt aanzienlijk minder. Alles wordt nu iets beter verteerd en opgenomen.

Maar het blijft toch nog diarree. Daarom vandaag toen ik met kip Wieske, een onlangs geredde legkip met een forse ontsteking in haar poot, naar de vogeldierenarts van Dierenkliniek IJburglaan ging, toch wat ontlasting van Winnie meegenomen. De dierenarts heeft het onderzocht, maar vond niets wat er niet in hoorde. Geen wormeieren, gisten of coccidiën. Mogelijk komt het door alle antibiotica die hij als kuiken heeft gehad in de industrie en de voerverandering later bij mij. Ik ga nu maar stug door met de probioticum door het drinkwater geven en de koolstof door het voer mengen en hoop dat het ooit beter wordt. Winnie lijkt er zelf gelukkig niet mee te zitten.

Winnie

Ook zijn hals kan Winnie sierlijk als een zwaan buigen wanneer hij in de avond bij de open deur van de bench naar buiten kijkt.

Lekkernijen
Met Pasen boften mijn kippen. Ze kregen de resten van het paasontbijt dat ik voor de geredde legkippen in de tv-uitzending van Koffietijd op tweede paasdag had gemaakt. De kippen daar waren of nogal kieskeurig of danig onder de indruk van de nieuwe omgeving. In ieder geval lieten ze tot grote vreugde van mijn geredde legkippen bijna alles staan. Witte rijst, sla, mais, aardbeien en blauwe druiven, mijn kippen smulden van de lekkernijen.

Pikorde
Opvallend is dat Winnie zich intussen veel meer in de groep begeeft. Hij krijgt nog wel af en toe een pik, maar meer om tot de orde geroepen te worden. Hij keert gelijk weer terug de groep in. Ik zag hem zelfs even overdenken of hij om een aardbei de strijd aan zou gaan met het tien jaar oude sabelpootkipje Stina die daar lekker aan zat te pikken. Hij deed het toch maar niet en bleef in zijn rol van laagste in de pikorde. Bij de kippen dan. Want ik zag hem vandaag wel konijn Janneke een pik geven en zo verjagen. Blijkbaar wil ook Winnie zo af en toe toch ergens de baas over zijn.

Bekijk het filmpje waarin Winnie aast op een aardbei:

Kruimels
Vanmiddag kwam onverwachts Klementien van de Ekowinkel De Aanzet langs samen met haar twee oppaskinderen Miguel en Myla, met afvalgroente en broodkruimels uit de winkel. Dat was weer feest voor de kippen en konijnen. De kinderen voelden zich helemaal thuis tussen de dieren en vonden het leuk om met broodkruimels en groente te strooien. Winnie vond hen duidelijk ook erg leuk. Hij was telkens dicht bij hen in de buurt te vinden zodat hij geen broodkruimeltje zou missen:

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-8/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 7

Winnie is nu 11 weken oud. De weegschaal geeft 3 kilo en 316 gram aan. Ze gaat iedere ochtend de tuin in. Gelukkig beweegt ze zich al iets vrijer in de groep kippen en staat ze niet voortdurend meer in een hoekje onzichtbaar te willen zijn. Maar soms wordt het haar klaarblijkelijk toch even te veel en verstopt zij zich. Ik hoef niet lang naar haar te zoeken: ik vind haar altijd weer terug liggend bij een voerbak. Als een soort Bessie Turf; een gezellige lieve dikkerd, die altijd op zoek naar eten is. Iedere avond staat ze buiten in de tuin op me te wachten en komt ze naar me toe lopen zodra ze me ziet. Dan neem ik haar in mijn armen en breng haar naar binnen naar haar slaapverblijf. Een paar uur later haal ik het Antwerpse Baardkrielkipje Djum Djum uit de boom en krijgt ze die als gezelschap om samen de nacht door te brengen.

Winnie

Winnie durft zich al wat vrijer in de groep te bewegen.

Vannacht werd ik wakker van een geluid dat net iets anders klonk dan het voor mij bekende gekukel vanuit de keuken van haan Nicolaj. Haan Nicolaj haal ik iedere avond ook uit de boom om geluidsoverlast en boze buren te voorkomen. Hij brengt zijn nachten door in een groot konijnenkooi in de keuken. Klaarwakker opeens luisterde ik met mijn oren op scherp. Maar het was toch echt Nicolaj die er op los stond te kukelen. Verder hoorde ik niets vreemds meer en viel weer in slaap. Maar vanmorgen heel vroeg hoorde ik weer dat vreemde geluid, tot vier keer toe:

“KUUUUUUUHHHHHUHHHHHUUUUUUUUHHHHHH...”

Het was Winnie... In haar bench in de huiskamer deed zij dappere pogingen om met lange en diepe uithalen te kukelen. Onmiskenbaar het geluid van een jonge grote haan die zich met een behoorlijk volume het kukelen tracht aan te leren. Ik was verwonderd. Voelde toch iets van: Hoera, het is een jongen! Natuurlijk wist ik vanaf het moment dat Winnie bij mij kwam wonen dat er een kans was dat Winnie ook een hij kon zijn. Want anders dan bij de kuikens van legkippen worden vleeskuikens niet gesekst. Toch is het wel even wennen om nu in plaats van zij voortaan hij te gaan zeggen. Winnie voelt nog zo als een zij. Zij/hij is nog zo’n aanhankelijk groot dik kuiken. Winnie maakt nog kuikengeluiden en is nog lang niet volwassen. Natuurlijk is Winnie als haan even welkom. Hij is er echt niet minder waard om.

Versnipperd of vergast
Dat Winnie nu een haan blijkt, is wel toepasselijk zo vlak voor Pasen met al die kuikentjes die je overal ziet en die her en der uitgebroed worden voor de lol. Het merendeel is haan en eindigt slecht. De manlijke dieren komen er meestal slecht van af door toedoen van ons mensen. Alleen al voor de productie van legkippen worden er jaarlijks 30 miljoen hanenkuikens die zich net met veel inspanning uit het ei gewerkt hebben, versnippert of vergast. De kuikens uit de industrie hebben nooit moederliefde gekend. Ze worden door machines uitgebroed. Triest hoe men met deze schattige donzige kuikentjes om gaat. Doodgemaakt omdat je een jongetje bent. Al die moeite en inspanning om uit je ei te komen is vergeefs geweest. Maar de hennenkuikens hebben eigenlijk nog meer pech. 16 tot 18 maanden massaal met soortgenoten opgesloten zitten en je niet natuurlijk kunnen gedragen is nog erger. Dan kan je maar beter niet leven. Dat is geen leven dat een dier graag wil leven.

Omdat het zo leuk is
En dan heb je ook nog al die mensen die graag een kip van een bepaald ras willen hebben en kuikens kopen bij een fokker of zelf fokken omdat ze de kuikentjes zo leuk vinden. Of die bebroede eieren kopen en ze onder hun kip leggen of onder een broedmachine. Omdat het zo leuk is voor de kinderen en voor henzelf. Of ze laten hun broedse kip haar eigen eieren uitbroeden, want dat wil ze zo graag en dat is nu eenmaal de natuur. Dat ze daardoor mee doen aan het doden van de overbodige haantjes, daar staan ze klaarblijkelijk niet bij stil. Omdat ze het of niks kan schelen, of omdat ze het niet weten.

De helft of meer van de eieren die uitgebroed worden is altijd haan. En bijna niemand wil een haan. Heel jammer, want hanen zijn erg leuke dieren. Dat het slecht met de haantjes afloopt is inherent aan het fokken. Wanneer de kuikens haantjes worden zijn ze opeens niet meer zo leuk. Ze worden afgemaakt of gedumpt in een park, bos of langs de kant van de weg, alsof het de normaalste zaak is. Bij het dumpen loopt het lang niet altijd goed af met de hanen. Ze vinden of geen aansluiting met andere kippen en hanen of ze worden gepakt door een hond of ander roofdier.

Winnie

Haan Nicolaj werd gedumpt bij een asiel waar al hanen waren. Hij zou daarom afgemaakt worden.
Maar gelukkig werd hij net op tijd gered.

Nicolaj
In het gunstigste geval wordt er nog geprobeerd een goed huis voor de gedumpte hanen te vinden. Regelmatig krijgt Red een Legkip die vraag van mensen of wij ze niet willen overnemen en of ze anders niet een paar van hun hanen kunnen omruilen voor een paar geredde legkippen. Want ze willen ze liever niet slachten… Blijkbaar is dat toch ook nog een optie die open staat, ondanks dat ze zeggen er zoveel van te houden. Maar Red een Legkip kan niet al het overschot van hanen herplaatsen.

Een enkele keer heeft een gedumpte haan bij ons geluk. Zoals Nicolaj die bij een asiel werd gedumpt. Omdat daar al hanen waren dreigde hij afgemaakt te worden. Gelukkig verhinderde iemand dat en nam hem mee. Zo kwam Nicolaj bij mij terecht. Veel vogelopvangen zitten vol met gedumpte hanen. Voor lang niet iedere haan is een plekje te vinden. Alleen al daarom: broed nooit eieren uit en koop geen kippen bij een fokker. Er zijn nog zoveel kippen en hanen waarvan je het leven kunt redden. Denk daar eens aan met Pasen.

Bekijk het filmpje waarin Winnie een verwoede poging doet om te kukelen. Het is duidelijk nog even wennen voor hem:

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-7/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 6

Winnie’s stalgenootjes zijn allemaal gedood. Ze zijn vlak nadat Winnie gered is, ruw gevangen, in kratten gepropt en naar het slachthuis gebracht per vrachtwagen. De stal is schoongemaakt en zit nu weer vol met nieuwe kuikens die in snel tempo worden vetgemest. Zes weken gaan snel. Nog maar een paar weken en ook deze nieuwe kuikens eindigen gruwelijk.

Winnie

De ouderdieren zijn de meest misbruikte en vergeten groep dieren in de industrie. Ze lijden altijd honger en dorst in een omgeving waar eten hun enige afleiding is. | Foto: Ongehoord

Maar Winnie’s ouders leven nog. We hebben de hulp van het tv-programma Spoorloos niet nodig, want dierenbeschermingsorganisatie Ongehoord heeft ze reeds opgespoord. Zij fotografeerden en filmden achter de gesloten deuren in de stal waar Winnie’s ouders leven. De beelden zijn schokkend en triest, maar je moet ze wel zien. Want de zeven en half miljoen ouderdieren van de vleeskuikens zijn de meest misbruikte, meest doodgezwegen en vergeten groep dieren. Ze lijden altijd dorst en honger terwijl ze moeten leven onder weerzinwekkende omstandigheden met duizenden op elkaar gepakt in een stal waar zij zich niet natuurlijk kunnen gedragen. Waarin ze daardoor niets te doen hebben, behalve eten en drinken. En juist dat wordt hen in grote mate onthouden.

Verzwakt
De honger zorgt voor veel frustratie en afwijkend gedrag zoals hevig pikken en extra dorst. Een groot deel van de dieren raakt uiteindelijk dermate verzwakt dat zij pootproblemen krijgt. En dat enkel om zich voort te planten. De ouderdieren krijgen te weinig eten en drinken omdat ze anders minder vruchtbaar zijn, een lagere legproductie hebben en veel te snel dood gaan. Als ze onbeperkt eten worden ze te zwaar en krijgen last van benauwdheid, buikwaterzucht, borstblaren, hart-, circulatie- en pootproblemen.

Winnie

In deze industrietak leven de hennen en hanen samen, maar dat is doordat zij zich niet natuurlijk kunnen gedragen geen pretje. In ‘dierenconcentratiekampen’ worden ze gedwongen tot seks. | Foto: Ongehoord

Chronische stress
In deze industrietak leven de hennen en hanen samen. Maar dat is geen pretje. Om erge verwondingen bij de hennen te voorkomen zijn de sporen en achterste tenen van de ouderhanen weggebrand toen ze nog een kuiken waren. Een behandeling die erg pijnlijk en stressvol is. Door de onnatuurlijke leefomstandigheden vertonen de hanen geen baltsgedrag en hebben de hennen daardoor geen interesse in hen. Dat leidt tot ruwe en pijnlijke verkrachtingen, ook omdat de hanen zo zwaar zijn. Hierdoor lijden de hennen chronische stress, lopen ze verwondingen op en hebben ze veel angst te verduren. Winnie is dus niet bepaald uit liefde geboren. Haar ouders worden in ‘dierenconcentratiekampen’ gedwongen tot voortplanting

Winnie

Door de ruwe en pijnlijke verkrachtingen door de zware hanen lijden de hennen aan chronische stress en angst. | Foto: Ongehoord

Meedogenloos
Onderzoek heeft aangetoond dat kippen intelligente dieren zijn die zich zorgen kunnen maken over de toekomst. Ook dat nog. Want nog maar een paar maanden en dan zijn de 17 maanden van hongerlijden en leven in deze hel bij Winnie’s moeder en vader om. Dan wordt de horror compleet en worden ook zij samen met hun vele stalgenoten ruw en zonder mededogen gevangen en in kratten gepropt. Gewond met gebroken poten en kneuzingen worden ze vervoerd naar het slachthuis. Na uren wachten opeen gepropt samen met soortgenoten eindigt hun leven met pijn en angst in het slachthuis aan de slachtlijn. Hun lijken worden verwerkt tot soep en snacks.

En er komt geen tribunaal, geen rechtszaak, geen tuchtcollege tegen hen die hiervoor verantwoordelijk zijn. Niemand die de overheid, de boeren, de slachters, de supermarkten en de consumenten aan klaagt voor deze ernstige dierenmishandeling en moord. Terwijl in de Wet Dieren toch duidelijk in artikel 2.1 lid 1 staat omschreven dat het verboden is om zonder redelijk doel of met overschrijding van hetgeen ter bereiking van zodanig doel toelaatbaar is, bij een dier pijn of letsel te veroorzaken dan wel de gezondheid of het welzijn van een dier te benadelen. En bij lid 6 van artikel 2.1 staat dat een ieder een hulpbehoevend dier de nodige zorg dient te verlenen. In artikel 2.2 van de Wet dieren staat bij lid 8 dat het houders van dieren verboden is hun dieren de nodige zorg te onthouden.

Schaamteloos
Door dieren opzettelijk honger en dorst te laten lijden wordt de wet met voeten getreden. Desondanks eet de gemiddelde Nederlander schaamteloos 22 kilo kippenvlees per jaar. En houdt de overheid deze mistoestanden bewust in stand omdat zij geld vele malen belangrijker vindt dan het voorkomen van heel veel dierenleed.

Bekijk in de onderstaande video hoe de ouders van Winnie moeten leven (schokkende beelden):

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-6/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 5

Nu de verkoudheid over is en het weer zachter wordt is het tijd voor Winnie om de wijde wereld in te gaan. Met andere woorden: het wordt tijd om tussen de andere kippen in de tuin te gaan leven. Maar dat gaat niet zonder slag of stoot. Om te zorgen dat ze wat makkelijker geaccepteerd gaat worden zit ze eerst wat middagen in de ren. Zo kunnen de loslopende kippen en haan in de tuin veilig achter het gaas van de ren kennis met haar maken. Al gauw blijkt dat ze haar niet zo interessant vinden. Ze laten haar met rust.

Winnie

Winnie gaat eerst in de ren om kennis te maken met de andere kippen. Alleen kip Hettie, die ook een buitenbeentje is, blijft bij haar rondhangen.

Dus wordt het tijd voor een stapje verder dan de ren. Het is mooi zonnig weer en ik zet Winnie in de tuin in de buurt van de andere kippen neer. Ik zorg dat er gelijk veel afleiding voor de kippen is door gemengd graan en groente in het rond te strooien. Terwijl ik in de tuin bezig ben met de dieren, kan ik mooi een oogje in het zeil houden op Winnie en als het te veel wordt haar weer uit de groep halen.

Pikken
Degene die het felst op Winnie reageert en haar echt aanvalt is het kleine Antwerpse Baardkrielkipje Fladdertje. Maar Winnie pikt het niet van die kleine kip en vecht terug. Fladdertje druipt af, al probeert ze het later toch nog een keer. De rest van de groep moet aan Winnie door middel van de pikorde wel even duidelijk laten zien wie de baas is. Al zijn ze allemaal gered, dat betekent niet dat ze gelijk aardig zijn tegen een geredde nieuweling. Kippen zijn helaas net als mensen goed in pesten. Winnie is door het gepik van de legkippen, die net zo groot zijn als zij, erg onder de indruk. Ze kermt luid en klaaglijk als ze weer een pik krijgt van één van de kippen en als een bang gepest kind keert ze iedereen de rug toe. Ze gaat doodstil in een hoekje staan om vooral maar niet op te willen vallen.

Winnie

Winnie vindt dat gepik van de andere kippen maar niets. Doodstil gaat ze in een hoekje staan in de hoop dat niemand haar ziet.

Toch zal ze er doorheen moeten. Omdat de nachten erg koud zijn, haal ik Winnie nog iedere avond naar binnen en haal ik het Antwerpse Baardkrielkipje Djum Djum uit de boom om Winnie gezelschap te houden. In de huiskamer slapen ze in de hondenbench liggend in het stro dicht tegen elkaar aan.

Aandoenlijk
Iedere middag neem ik Winnie onder mijn toeziend oog voor een paar uur mee de tuin in. En iedere dag gaat het ietsje beter en durft Winnie iets meer de tuin te verkennen. Al verkiest ze de eerste dagen het liefst de veiligheid om ver van de groep vandaan te gaan staan. Nicolaj de haan laat haar in het geheel met rust. Maar geredde legkip Hettie daarentegen, die pas een week vrij in de tuin is en ook nog niet bij de groep hoort, zoekt het gezelschap van Winnie telkens op. Hettie heeft lang in de ziekenboeg binnen gezeten omdat ze vanwege zware kneuzingen niet kon lopen. Het is aandoenlijk om te zien hoe die twee buitenbeentjes nu steun bij elkaar zoeken.

Bekijk hieronder het vijfde filmpje over Winnie:

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/het-dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-5/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 4

De obesitas van Winnie

De antibioticakuur heeft geholpen: Winnie is niet meer benauwd. Ze staat ook wat steviger op haar poten. Omdat ze zo abnormaal snel groeit krijgt ze vloeibare vitaminen en kalk door haar drinkwater als ondersteuning van haar gezondheid.

Naar omstandigheden gaat het goed met Winnie. Naar omstandigheden..., want Winnie is eigenlijk een ziek dier. Zij lijdt aan obesitas, een chronische ziekte die uiteindelijk tot Winnie’s dood zal lijden.
‘Obesitas is méér dan alleen een overmatige vetstapeling in het lichaam. Het gaat zonder uitzondering gepaard met diverse fysieke en psychische klachten’. Dat lees ik op de website van de Nederlandse Obesitas Kliniek. Dat geldt allemaal ook voor Winnie. Voor Winnie is het niet alleen lichamelijk zwaar om haar enorme gewicht mee te torsen en loopt ze daarom moeilijk, ook psychisch wordt ze bijna continu gefrustreerd omdat ze door haar abnormale overgewicht lang niet alles kan doen wat ze als kuiken graag wil. In plaats van te scharrelen, te springen en rennen zoals een jong dier graag wil doen, zit zij het grootste deel van de tijd omdat het lopen haar zwaar valt. De meeste symptomen van obesitas en de factoren die voor zwaarlijvigheid bij mensen zorgen, komen overeen met die van een vleeskuiken. Er zijn echter ook een paar belangrijke verschillen: Voor mensen die aan obesitas lijden zijn er speciale klinieken en is er de mogelijkheid tot een maagverkleining. Voor kuikens als Winnie zijn er geen klinieken en maagverkleiningen. In de factoren die voor zwaarlijvigheid zorgen, zoals een energierijk en snel vet makend dieet, genetische aanleg en beperkte mogelijkheid tot lichaamsbeweging, hebben kuikens als Winnie geen enkele mogelijkheid gehad om daar aan te ontkomen. Met goedkeuring van de overheid zijn deze kuikens juist ziek gemaakt. Kuikens zo fokken dat ze lijden aan de ziekte obesitas betekent immers snel veel vlees voor weinig geld. De consument wil graag goedkope kip op zijn bord. De kiloknallers in de supermarkten zijn daardoor nog altijd gewild. Dat de consument eigenlijk een doodziek kuiken eet, maakt hem of haar klaarblijkelijk niet veel uit. Empathie is er niet.

Winnie

Kuiken Winnie is nu ruim 8 weken oud en weegt net zoveel als 2 volwassen legkippen samen.

Om Winnie’s gewicht goed bij te kunnen houden heb ik een babyweegschaal aangeschaft. Ik zet Winnie er op. Ze blijft er heel even keurig op stil staan, maar net zoals veel mensen wil ze er ook graag weer snel af. Ze weegt nu 3,2 kilo. Ze is ruim 8 weken oud en 4 ons aangekomen in anderhalve week tijd. Als je een kuiken als Winnie te weinig eten geeft dan is de kans groot dat ze wat langer blijft leven. Ik heb besloten om dat niet te doen. Winnie is nog in de groei en heeft daarom een volledige voeding nodig met vitaminen en mineralen. Ze krijgt naar behoefte scharrelkorrel en groenvoer. Ik wil niet dat ze honger lijdt, dat is geen prettig leven.

Winnie

Omdat lopen haar veel moeite kost zit Winnie het grootste deel van de tijd.

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/het-dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-3/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 3

Winnie is nu 7 weken oud en bijna een week bij mij. Haar gesnotter is over. Maar opeens is het schrikken want het is opvallend hoe vaak ze haar bekje open heeft en naar adem lijkt te happen. Dat is niet normaal. Ongerust bel ik onze vogeldierenarts van dierenkliniek IJburglaan in Amsterdam en gelukkig kan ik er diezelfde middag nog terecht. Met Winnie in een kattenmand op de fiets er naar toe met een extra grote handdoek over de mand zodat ze warm zit en niet op de tocht. In de spreekkamer zijn zowel de assistente als de dierenarts gecharmeerd van kuiken Winnie.

Winnie

De dierenarts luistert zorgvuldig naar haar hart, maar kan gelukkig niets vreemds ontdekken. Wel klinken haar luchtwegen vol en is daar waarschijnlijk een ontsteking. Winnie moet daarom een antibioticakuur krijgen. Voor de goede dosis moet ze nog even op de weegschaal. Daar blijkt ze al bijna drie kilo te wegen. Een kuiken van 7 weken heeft bijna 2 keer het gewicht als de volwassen legkippen die we redden van de slacht! En dat terwijl een legkip er 18 weken over doet voordat ze is volgroeid.

Winnie

Op de weegschaal bij de dierenarts blijkt Winnie al bijna drie kilo te wegen. Een kuiken van 7 weken heeft bijna 2 keer het gewicht als de volwassen legkippen die we redden van de slacht! En dat terwijl een legkip er 18 weken over doet voordat ze is volgroeid.

Winnie is blij als ze weer thuis is en lekker kan eten en naast Djum djum kan liggen. Die nacht word ik vele malen wakker en ga kijken of Winnie naar adem hapt. Ik blijf me zorgen maken en woelen in bed. Komt het wel goed? Het is toch een kwetsbaar kuiken. En ik wil haar nog niet kwijt...

Winnie bij de dierenarts

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/het-dagboek-van-winnie-een-gered-vleeskuiken-deel-3/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 2

Een kuiken hoort niet alleen te zijn. Winnie toonde zich duidelijk eenzaam, voortdurend tsjilpend op zoek naar soortgenootjes die er niet meer waren. Haar vader en moeder had ze nooit gekend. Onder moeders vleugels heeft ze dus nooit kunnen schuilen, maar ze kent wel de veiligheid van met soortgenootjes bij elkaar zijn en tegen elkaar aan liggen.

Het was daarom noodzakelijk om er snel een maatje bij te zetten. Kippen zijn helaas niet altijd even aardig tegen elkaar als ze elkaar niet kennen en zeker niet tegen een onbekend enorm groot kuiken. Het was dus even uitzoeken wat goed paste bij Winnie. Gelukkig bleek de tweede poging met het kleine ooit gedumpte Antwerpse Baardkrielkipje Djum djum een goede match te zijn. Kleine Djum djum had al snel in de gaten dat ze niet bang hoefde te zijn en gedroeg zich vriendelijk en vreedzaam tegenover Winnie. Winnie op haar beurt zocht Djum djum op om er dicht naast te liggen. Binnen een paar dagen veranderde ook de huisvesting van een grote konijnenkooi op de tafel in de huiskamer in een grote hondenbench met stro en zaagsel. Het is nog te koud om Winnie naar buiten te doen. Bovendien is Winnie verkouden.

Winnie

Een kuiken wil niet alleen zijn. Winnie zoekt Djum djum daarom telkens op om er dicht naast te liggen.

Die eerste avond met Winnie zal ik nooit vergeten. Ik had haar uit de kooi gehaald en op de bank naast me gezet en ze kroop helemaal tegen mij aan. Totaal ontspannen en vol overgave legde zij haar halsje gestrekt op mijn trui en deed haar oogjes dicht en begon toen intens tevreden te prttttten.

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/winnie-een-gered-vleeskuiken-02/

 

Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, deel 1

Dit is Winnie. Mensen noemen haar ook wel plofkip. Maar Winnie is nog lang geen volwassen kip: ze is een kuiken van pas 7 weken oud met een enorm overgewicht. Een week geleden zou ze met de leeftijd van zes weken en een gewicht van ruim 2 kilo samen met al die duizenden soortgenootjes uit haar stal ruw gevangen zijn, met gebroken of gekneusde poten in kratten geduwd en met de vrachtwagen vervoerd zijn naar het slachthuis. Daar zou ze vol angst en pijn aan haar einde zijn gekomen om als goedkope kiloknaller in de supermarkt te belanden. Of als fastfood bij KFC, McDonald's, Febo of bij Burger King. Misschien was ze wel (als jij nog kip eet...) op jouw bord beland.

Winnie is die dans ontsprongen omdat een student aan de kunstacademie haar nodig had voor een schoolproject. Het koste hem veel moeite om aan Winnie te komen, er was geen boer die mee wilde werken. Maar uiteindelijk kwam hij toch aan Winnie. Door het leven met duizenden soortgenoten dicht op elkaar in een stal was Winnie erg vies geworden. De student deed haar daarom in bad en föhnde daarna haar veertjes droog. De volgende dag nam hij Winnie mee naar school. Zijn schoolproject ging over extremen en hij stelde met Winnie zijn klasgenoten voor het dilemma: of iemand gaf Winnie een plekje in zijn of haar leven of hij zou haar slachten. Geen van de klasgenoten wilde Winnie dat plekje geven. Ze vonden haar te zielig. Ze kon niet eens op haar pootjes staan. Maar van de leraar mocht de student het kuiken niet zelf slachten. De student was daarover eigenlijk wel opgelucht; hij was zich al wat aan het kuiken gaan hechten. Maar wat was het beste voor het kuiken, waar deed hij goed aan? Laten slachten of in leven houden? Met die vraag belde de student Red een Legkip op. Ik kon hem vertellen dat de levensverwachting helaas niet groot is voor een vleeskuiken. Vaak begeeft hun hart het en worden ze niet ouder dan 16 weken. Maar in die tussentijd kan het kuiken nog plezier hebben. Ik bood aan om Winnie te verzorgen en per dag te kijken hoe het met haar ging. Als ze te veel zou gaan lijden zou ze bij de dierenarts euthanasie krijgen.

Zo kwam Winnie bij mij terecht. Gebracht door de student in een doos. Een prachtig, lief, enorm dik wit tjilpend kuiken wat af en toe nieste omdat ze verkouden was geraakt. Voor het eerst van haar leven kreeg ze aandacht en een naam: Winnie.

Winnie

In een doos bracht de student van de kunstacademie Winnie naar me toe. Ik zag een prachtig, lief, enorm dik wit tjilpend kuiken in de doos zitten.

Winnie

Winnie doet haar eerste stapjes in haar nieuwe omgeving.

Winnie

In deze stal zat Winnie met duizenden soortgenootjes zes weken lang gevangen.

Winnie

Winnie was heel erg vies. Dat komt omdat de stal waarin ze opgroeide overvol was met kuikens die allemaal poepten. In de stal moesten 20 kuikens op 1 vierkante meter leven. Omdat de stal niet werd schoongemaakt zat Winnie haar leven lang in de poep.

Het Dagboek van Winnie, een gered vleeskuiken, is ook te volgen op PiepVandaag en verschijnt daar als eerste op http://www.piepvandaag.nl/winnie-een-gered-vleeskuiken/

De foto's uit de vleeskuikenindustrie zijn gemaakt door dierenbeschermingsorganisatie Ongehoord.

 

   

 

 Valid XHTML 1.0 Transitional